Τρίτη, Φεβρουαρίου 12, 2008

Η λύση


-Αλέκα, ο Τσίπρας έχει ρεύμα και ο Συνασπισμός απειλεί να διαλύσει τόσο εμάς όσο και εσάς. Τι θα κάνουμε;
-Στείλ' τους πίσω τη Δαμανάκη, τον Μπίστη και τον Ανδρουλάκη, και την επόμενη μέρα θα είναι πάλι στο 3%!

When we dance, you have a way with me / Stay with me, sway with me. Sway - Rosemary Clooney. Δικό σας, σύντροφοι!

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 11, 2008

Έλα ντε...


-Αδελφοί, ο Συνασπισμός εξέλεξε πρόεδρο έναν τριαντατριάχρονο!
-Ιησούς Χριστός Νικά! Πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο επιπόλαιοι, ώστε να εμπιστεύονται και να ακολουθούν κάποιον τόσο νέο;

Νέμεσις

Πριν καν εκλεγεί ο κ. Τσίπρας πρόεδρος του Συνασπισμού, η κυρία Λιάνα Κανέλλη τον είχε απαξιώσει πλήρως, λέγοντας πως «ο Τσίπρας είναι μια trendy επιλογή σε ένα emo κόμμα». Η κυρία Κανέλλη ξεχνάει πως η ίδια ήταν μια τηλεοπτική επιλογή σε ένα κόμμα που δεν έχει καθόλου φωτογένεια. Ή μάλλον, ήταν μια επιλογή λογοδιάρροιας σε ένα κόμμα που έχει γλωσσοδέτη.

Ένα υπέροχο τραγούδι που θα κάνει τους υπόλοιπους να νομίζουν πως είστε σοφιστικέ, ενώ στην πραγματικότητα παραμένετε εντελώς ζώα: Querer - Cirque du soleil. Δικό σας!

Σατανικό


-Μιχάλη, πώς σου φάνηκε η ιδέα μου να κάνουμε τον Τσίπρα πρόεδρο;
-Πολύ έξυπνη ιδέα, Αλέκο! Τώρα δεν μπορεί να πάει στο ΠΑΣΟΚ!

Ένα τραγουδάκι που θα πάρει όλες τις στενοχώριες σας και θα τις πάει στον διπλανό σας: Music - The Dynamics. Δικό σας, κορίτσια!

Ανησυχία στο ΠΑΣΟΚ για διαρροές προς τον Συνασπισμό


-Βαγγέλη, ο Τσίπρας μας κλέβει ψηφοφόρους. Τι θα κάνουμε;
-Θα ρωτήσω τον Μάκη αν έχει κάνα βίντεο με τον Τσίπρα να φιστικώνει καμιά ανήλικη!

Κυριακή, Φεβρουαρίου 10, 2008

Τριγμοί στο πολιτικό σκηνικό μετά την εκλογή Τσίπρα


-Αλέκο, μήπως σας περισσεύει κάποιος που να μοιάζει στον Τσίπρα;

Μη διαβάζετε μπλογκ!

Πριν καλά καλά κοπάσει ο θόρυβος που ξέσπασε από την προηγούμενη πρωτοβουλία των μπλόγκερ, ακόμα μια αξιέπαινη πρωτοβουλία από τα ελληνικά μπλογκ: «Κλείστε την τηλεόραση! Για μια μέρα έστω. Στις 11 Φεβρουαρίου κλείνουμε όλοι τις τηλεοράσεις μας». Την προηγούμενη εβδομάδα οι μπλόγκερ τα είχαν βάλει με το επίμαχο DVD, αυτή την εβδομάδα σειρά έχει η τηλεόραση. Την επόμενη εβδομάδα, οι μπλόγκερ θα μας καλέσουν να κλείσουμε το θερμοσίφωνα και ακολουθούν οι καφετιέρες, τα καλοριφέρ και τα πετρογκάζ. (Η συνέχεια εδώ)

Άμα αρχίσουν να σφίγγουν και οι ζέστες, θα πρέπει να περιμένουμε καμπάνιες όπως «Μην πηγαίνετε στο θέατρο», «Μην κλάνετε στο φωταγωγό» και «Μην κυνηγάτε μπεκάτσες την περίοδο της αναπαραγωγής τους».

Είναι αξιοσημείωτο πως η νέα καμπάνια δεν εξετάζει καν την πιθανότητα να προτρέψει σε κλείσιμο της τηλεόρασης την ώρα που έχει διαφημίσεις –όσο να ‘ναι, αυτό θα πονούσε τους ενδιαφερόμενους-, ούτε καν να προτρέψει τους πολίτες να παρακολουθήσουν μαζικά κάποιο πρόγραμμα της προκοπής. Κλείστε την τηλεόραση και καθαρίσαμε.

Αυτό, δε, που είναι εντυπωσιακό είναι όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι που δημοσιεύουν στις στήλες τους αυτές τις πρωτοβουλίες και τις παρουσιάζουν σαν κάτι θεόπεμπτο – αν δεν είναι οι ίδιοι που τις ξεκινούν μέσα από τα μπλογκ τους, η μόνη εξήγηση που βρίσκω είναι πως είναι τίποτα μέλη του Συνασπισμού, και άρα έχουν συνηθίσει να ζουν μέσα στη μαλακία και στη σαχλαμάρα.

Βλέποντας αυτές τις πρωτοβουλίες, παίρνω και εγώ την πρωτοβουλία να ξεκινήσω μια νέα καμπάνια: Μη διαβάζετε μπλογκ. Ούτως ή άλλως, με όλες αυτές τις ανοησίες, δεν θα αργούσε η μέρα που θα βρισκόταν κάποιος άλλος να το προτείνει.

Η κυρία Μαρία Ναυπλιώτου δεν έχει καμία σχέση με το θέμα, αλλά είναι πολύ όμορφη και δεν μπορούσα να αντισταθώ. Η φωτογραφία είναι του καλού φωτογράφου Ντίνου Διαμαντόπουλου που απεβίωσε πριν λίγες μέρες. Υποθέτω πως έφυγε με το παράπονο ότι δεν πρόλαβε να με φωτογραφήσει. Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του. Και μια εκπληκτική μουσική, αφιερωμένη σε όσους μας άφησαν αυτές τις μέρες. Δεν το παίρνω προσωπικά –η ζωή δεν είναι και για χόρταση-, αλλά έχει πέσει θανατικό γύρω μου τον τελευταίο μήνα.

Street tatoo – Stan Getz

Σάββατο, Φεβρουαρίου 09, 2008

Hasta siempre

Όποιος έχει επισκεφτεί τη Νίσυρο, ξέρει σίγουρα το «Τσιγαράδικο». Δεν είναι ανάγκη να είσαι θεριακλής για να το ξέρεις – όπου και να πας, από το «Τσιγαράδικο» θα περάσεις. Θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκα μέσα. Πρώτη φορά στη Νίσυρο, πρώτο βράδυ. Φορούσα ένα t shirt με τον Τσε Γκεβάρα να παίζει σκάκι – Che playing chess. Στον απέναντι τοίχο μια τεράστια αφίσα του Τσε. Επαναστατικό μου φάνηκε το μαγαζί, όπως και οι φάτσες των παιδιών που ήταν εκεί. (Η συνέχεια εδώ)

Ένας ψηλός με σγουρά ξανθά μαλλιά με ρώτησε τι θέλω. Ντράπηκα λίγο που έπρεπε να προδώσω την επανάσταση, αλλά αγόρασα αμερικάνικα τσιγάρα. «Πρώτη φορά έρχεστε στη Νίσυρο;» «Ναι, ήρθαμε να δούμε έναν φίλο» «Ποιον;» «Τον Στέφανο» «Είσαι φίλος του Στέφανου;» «Ναι» «Πάρε έναν αναπτήρα!». Και μου χάρισε έναν αναπτήρα επειδή ήμουν φίλος του Στέφανου. Ο Γιώργης.

Από τότε, επισκέφτηκα πολλές φορές τη Νίσυρο και ακόμα περισσότερες το «Τσιγαράδικο». Πάντα εκεί ο Γιώργης ή η θεία του. Τα βράδια μαζεμένοι όλοι οι σύντροφοι έξω από το μαγαζί – οι επαναστατικές μουσικές έδιναν και έπαιρναν. Εκεί θα έβρισκες τα καλύτερα παιδιά στο νησί.

Ο Γιώργης δεν είχε πολλά λόγια. «Είναι στον κόσμο του» έλεγαν κάποιοι. Μου άρεσε ο κόσμος του. Ήταν πάντα ευγενής και διακριτικός. Πριν από τρία χρόνια έγινε πατέρας και σουλατσάριζε με μια ωραία μπέμπα στα σοκάκια, στο Μανδράκι. Είχε προβλήματα αλλά έμοιαζε πολύ χαρούμενος με τη μικρή.

Πριν από δυο εβδομάδες, μου τηλεφώνησε ο Στέφανος. Ήταν ταραγμένος. «Ο Γιώργης ανέβηκε στο κάστρο…». Ο Γιώργης επέλεξε να μην είναι πια μαζί μας. Ανάβω ένα τσιγάρο και σκέφτομαι την κόρη του – πραγματικό αγγελούδι. Ελπίζω οι άνθρωποι του νησιού να την αγκαλιάσουν με την ίδια αγάπη και γενναιοδωρία που αγκάλιασαν όσους ανθρώπους βρέθηκαν –έστω και για λίγο- ανάμεσά τους.

Ένα τραγούδι για τον Γιώργη

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 08, 2008

Sundelicious




















Ο Γρηγόρης Σαμουρκάσογλου κάθε Κυριακή στις 20.00 στο lounge bar του King George. Είναι ο αγαπημένος μου d.j. - τρελές μουσικές.

Papa's got a brand new bag!


Πρέπει να πω κάτι για να προσελκύσω τη νεολαία.
Να πω κι εγώ "σας πάω";



Θα νομίζουν πως μιμούμαι τον Χριστόδουλο.
Καλύτερα να πω κάτι πιο πρωτότυπο.



-Yo motherfuckers!

Ο Ιερώνυμος μου θυμίζει τον Μανώλη Ρασούλη κι αυτό είναι θετικό. Είναι funky brother - μόλις τον είδα, μου ήρθε αμέσως στο μυαλό το "Get Up Offa That Thing" του Tony Baxter. Δικό σου, Δέσποτα!

Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;


-Γιώργο, για τον πατέρα σου και τον Χριστόδουλο έγινε λαϊκό προσκύνημα. Φοβούμαι πως όταν αποβιώσω εγώ, δεν θα πατήσει άνθρωπος στην εκκλησία.


-Εγώ είμαι σίγουρος πως η σορός σας θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα για ένα μήνα. Θα έρθουν όλοι για να βεβαιωθούν πως πεθάνατε!

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 07, 2008

Σοκ!



Σοκ έχει προκαλέσει στο χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας μας η φήμη πως οι παπάδες που είχαν αναλάβει την ταφή του εκλιπόντος Αρχιεπισκόπου –πάνω στην ταραχή τους- έθαψαν τον μακαριστό Χριστόδουλο ανάποδα. Θα ήθελα να καθησυχάσω τους ορθόδοξους πιστούς. Καλύτερα που τον έθαψαν ανάποδα. Δεν θα τον πιάνει και το μάτι.



Το κομμάτι που ψάχνετε εναγωνίως: What is jazz – Club Des Belugas (Tape Five remix). Δικό σας!

Για ποιον χτυπά η καμπάνα;




Ο πιτσιρίκος παρακολούθησε την κηδεία του μακαριστού Χριστόδουλου μαζί με τον Άνακτα και την Άννα Μαρία, και πλημμύρισε από νοσταλγία για τη Βασιλική Οικογένεια και τις δόξες του παρελθόντος. (Το κείμενο εδώ)





Με βυζαντινή κακομοιριά αποχαιρέτησαν χιλιάδες Έλληνες τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Η σορός του αρχιεπισκόπου εκτέθηκε σε δημόσιο προσκύνημα, αλλά η προσέλευση του κοινού δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με αυτήν που είχε πετύχει η σορός του Ανδρέα Παπανδρέου.

Οι διαφημιστές πιστεύουν πως η κηδεία του Ανδρέα ήταν ένα πιο ελκυστικό τηλεοπτικό προϊόν επειδή υπήρχαν δυο χήρες, πολλές μυστικές ερωμένες, τέσσερα παιδιά και ένα εξώγαμο από το εξωτερικό που έσκασε ξαφνικά μύτη πάνω από το μνήμα, εκτοξεύοντας την τηλεθέαση στα ύψη.

Οι ιδιοκτήτες των καναλιών πιέζουν την Ιερά Σύνοδο να επιτρέψει στους μητροπολίτες να παντρεύονται για να πουλάνε ακριβότερα το διαφημιστικό χρόνο στις κηδείες τους∙ οπωσδήποτε, είναι άλλο πράγμα να σε κλαίει μια χαροκαμένη χήρα με τέσσερα ορφανά και άλλο εκατό γηραλέοι παπάδες με μούσια και αιμορροΐδες.

Άσε που οι παπάδες δεν κλαίνε ιδιαίτερα στις κηδείες, αλλά αυτό είναι φυσιολογικό γιατί ο κάθε παπάς έχει θάψει στη ζωή του από εκατό χιλιάδες νοματαίους, οπότε ένας ακόμα δεν του κάνει καμιά εντύπωση.

Στις κηδείες που μεταδίδονται από την τηλεόραση θα έπρεπε τους παπάδες να τους υποδύονται ηθοποιοί που θα ουρλιάζουν και θα στηθοδέρνονται, αποδίδοντας την τραγικότητα της στιγμής - δεν είναι δυνατόν να έχεις πάνω από την κάσα του αρχιεπισκόπου τους μισούς παπάδες της χώρας και αυτοί να βιάζονται να τελειώσουν για να πάνε να το ρίξουν στη μάσα και στο κουτσομπολιό.

Είναι άδικο ένα τηλεοπτικό προϊόν που έχει όλα τα συστατικά της χολιγουντιανής υπερπαραγωγής να αντιμετωπίζεται σαν σαπουνόπερα. Θα πρέπει κάποια στιγμή επιτέλους να γίνουμε επαγγελματίες και να μην τα αφήνουμε όλα στο μεράκι και στο φιλότιμο. Έχει απόλυτο δίκιο η Όλγα Τρέμη που λέει -στο διαφημιστικό των ειδήσεων του Mega- πως ποτέ δεν της άρεσαν οι ξεπέτες.

Η σορός του αρχιεπισκόπου μετεφέρθη στο Α' Νεκροταφείο πάνω σε κιλλίβαντα πυροβόλου όπλου. Ο καιρός ήταν καλός, αλλά παρ' όλα αυτά η Ιερά Σύνοδος είχε φροντίσει και είχε περάσει τη σορό δυο χέρια λούστρο, ώστε, αν ξεσπούσε καμιά ξαφνική μπόρα, να μην έχουμε κάνα ατύχημα.

Τη σορό συνόδευαν στρατιωτικά αγήματα και των τριών Όπλων - δεν καταλάβαινες αν έβλεπες κηδεία ή παρέλαση. Είναι πολύ περίεργη αυτή η συνήθεια που έχουμε εμείς οι Έλληνες να κοτσάρουμε τα στρατά σε κάθε ευκαιρία. Επιτάφιος και Ανάσταση; Πάρε και από μια μεραρχία σε κάθε εκκλησία. Των Φώτων; Λες και γιορτάζουμε την επέτειο της ναυμαχίας της Σαλαμίνας. Δεκαπενταύγουστος; Καλά, εκεί πια νομίζεις πως έχουμε πόλεμο.

Στις Απόκριες μόνο δεν βγάζουμε έξω τίποτα τεθωρακισμένα και δεν καταλαβαίνω γιατί. Τις έχουμε αδικήσει τις Απόκριες - πόσο δύσκολο είναι να ρίξεις μερικές βόμβες ναπάλμ την Καθαρά Δευτέρα να χαρούν λίγο και τα παιδιά;

Βέβαια, ευτυχώς που είμαστε χέστηδες και δεν πολεμάμε ποτέ. Γιατί, αν για την κηδεία ενός αρχιεπισκόπου βγάζουμε στους δρόμους της Αθήνας το μισό στρατό της χώρας και ρίχνουμε κανονιές από το Λυκαβηττό, τι θα κάνουμε στην κηδεία κάποιου γενναίου στρατηγού που έπεσε υπερασπιζόμενος την εδαφική ακεραιότητα της χώρας;

Θα πρέπει να γίνουν κανονικές μάχες με τανκς και μπαζούκας στο Σύνταγμα, ενώ την ώρα της ταφής θα πρέπει πάνω από το νεκροταφείο να γίνονται αερομαχίες με πραγματικά πυρά. Τελικά, μάλλον γι' αυτό οι Έλληνες δεν πολεμούν, αλλά μόνο παρελαύνουν: για να μη χρειαστεί στις κηδείες των ηρώων τους να ισοπεδώσουν την Αθήνα.

Βέβαια, η κηδεία του αρχιεπισκόπου έγινε με τιμές αρχηγού κράτους εν ενεργεία -σ' αυτήν τη χώρα πρέπει να πεθάνει κάποιος πρώτα για να μάθουμε ποιος ήταν ο πραγματικός ρόλος του-, οπότε όλα αυτά τα πολεμοχαρή προβλέπονταν από το πρωτόκολλο. Το πρωτόκολλο μας μάρανε.

Από την άλλη, αν για το θάνατο του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου κηρύχτηκε τετραήμερο εθνικό πένθος, τι θα συμβεί στη χώρα αν -κούφια η ώρα που τ' ακούει- πεθάνει ο Μίκης Θεοδωράκης; Τηρουμένων των αναλογιών και με βάση την προσφορά του Μίκη στον τόπο, θα πρέπει να κηρυχτεί εθνικό πένθος για τέσσερα χρόνια και, παράλληλα, να ακούγονται μόνο τα δικά του τραγούδια∙ τα τραγούδια των άλλων συνθετών θα πρέπει να απαγορευτούν.

Δεν θέλω καν να σκέφτομαι τι θα συμβεί όταν κοιμηθεί ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης - θα πηδάνε οι άνθρωποι από τα μπαλκόνια.

Στην κηδεία του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου παρευρέθη σύσσωμη η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία του τόπου. Απουσίαζε μόνο ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος βρισκόταν στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ για προγραμματισμένη ομιλία του με θέμα «Το μέλλον της Ευρώπης». Αν το μέλλον της Ευρώπης εξαρτάται από τις ομιλίες του κ. Σημίτη, νομίζω πως έφτασε η ώρα να την κάνουμε σιγά σιγά για την Κίνα.

Η απουσία του πρώην πρωθυπουργού σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως, αλλά είμαι σίγουρος πως, ακόμα κι αν βρισκόταν στην Αθήνα, δεν θα παρίστατο στην κηδεία του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, αφού, κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας, ο κ. Σημίτης μας έδωσε να καταλάβουμε πως δεν του αρέσουν οι διασκεδάσεις.

Κάποιοι σχολίασαν αρνητικά το γεγονός πως -κατά τη διάρκεια του επικήδειου λόγου του- ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος προσφώνησε τον έκπτωτο μονάρχη, πριν μάλιστα από τα ονόματα των πρώην Προέδρων της Δημοκρατίας. Κι όμως, κατά τη διάρκεια της κηδείας, σκεφτόμουν τι καλά που θα ήταν να είχαμε ένα βασιλιά στη χώρα μας. Ωραίος ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά πολύ τσουρούτικος, βρε παιδί μου.

Φόρεσε ο κ. Παπούλιας ένα μαύρο κοστούμι, πήρε τη γυναικούλα του και πήγε στην κηδεία. Ενώ οι βασιλιάδες και οι οικογένειές τους έχουν άλλη χάρη: αφενός είναι καμιά πενηνταριά νοματαίοι -αφού δεν έχουν τι να κάνουν κι όλο γεννοβολάνε- και αφετέρου ντύνονται όλο το χρόνο σαν καρνάβαλοι.

Φαντάζεστε την κηδεία του Χριστόδουλου με τον βασιλιά, τη βασίλισσα, τους πρίγκιπες, τις πριγκίπισσες, τα παιδιά τους -πέμπτο παιδί περιμένει η κουνέλα η Μαρί-Σαντάλ-, τον μέγα αυλάρχη, τις κυρίες των τιμών, τους βασιλικούς ακόλουθους, τα άσπρα άλογα, τις πολυτελείς άμαξες; Τύφλα να ‘χει το Μπεν Χουρ! Θα την πουλούσαμε στις ξένες τηλεοράσεις έναντι αστρονομικών ποσών.

Για να μη σας πω τι θα γινόταν στην κηδεία του βασιλιά! Σκέψου να 'χεις το βασιλιά με το στέμμα και την ωραία στολή του μέσα στη χρυσή κάσα, από πάνω του τον Πατριάρχη με τα χρυσοποίκιλτα άμφιά του να τον ψέλνει και γύρω τη βασιλική οικογένεια να ξεκωλώνεται στο κλάμα, ενώ παράλληλα οι πριγκιποπούλες να κάνουν και παιχνίδι με τους βαρβάτους αξιωματικούς που θέλουν να τις κουτουπώσουν και να τους πετάξουν τα μάτια έξω.

Και μετά την κηδεία, η στέψη του διαδόχου και δώσ' του χαρές και πανηγύρια. Θα βούλιαζε η Αθήνα από τουρίστες. Κι όμως, τα είχαμε κάποτε αυτά τα βασιλικά μεγαλεία και τα χάσαμε. Μας φάγαν' οι κομουνιστές.

Κακά τα ψέματα, όλοι συμφωνούμε πως ο μακαριστός Χριστόδουλος είναι αναντικατάστατος και ανεπανάληπτος. Ο νέος αρχιεπίσκοπος πρέπει να παραιτηθεί και η θέση να μείνει κενή. Η Εκκλησία μας πρέπει να κάνει αυτό που κάνουν και στο NBA: στο NBA, όταν κάποιος μεγάλος παίκτης τελειώνει την καριέρα του, η ομάδα του κρεμάει τη φανέλα του από την οροφή του γηπέδου, και τη φανέλα με το συγκεκριμένο νούμερο δεν τη φοράει κανείς ποτέ ξανά, σε ένδειξη τιμής στον παίκτη.

Να κρεμάσουν τα άμφια του μακαριστού Χριστόδουλου στον πολυέλαιο της Μητρόπολης Αθηνών και να μην τον διαδεχτεί κανείς εις τον αιώνα τον αιώνων. Αμήν.

Υ.Γ. Το απόγευμα της ημέρας που εκοιμήθη ο αρχιεπίσκοπος ήμουν καλεσμένος σε ένα γάμο. Ο γάμος έγινε με αναμμένους όλους τους πολυελαίους - μπορεί να είχαμε τετραήμερο εθνικό πένθος, αλλά τα... μαγαζιά δούλευαν κανονικά.


LIFO - 07/02/08

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 06, 2008

Η Αμερική στρέφεται προς τα αριστερά


-Τη βυζαρού με το κόκκινο φόρεμα, που είναι αριστερά από τη μάνα σου, δεν την έχω πηδήσει!


Ο Αλέξης Τσίπρας επισκέπτεται τη ραδιοφωνική "Ελληνοφρένεια" και ο Θύμιος Καλαμούκης διδάσκει τι σημαίνει μοντέρνα συνέντευξη. Πάντως, θα γίνει καλός ηγέτης. Όχι ο Τσίπρας, ο Θύμιος...

Μαύρη Τρίτη


Η Χίλαρι προηγείται, ο Ομπάμα ακολουθεί από κοντά. Είμαι υπέρ του Ομπάμα. Το Ιράν θέλω να το βομβαρδίσει μαύρος. Να βομβαρδίσουν και οι μαύροι μια φορά. Τόσες αδικίες έχουν υποστεί.

Θα πετάξω το καπέλο και θα ζήσω όπως θέλω

Ο Ευστάθιος είναι 68 χρονών, ο Ιερώνυμος 70 και ο Άνθιμος 74. Τζόβενα – τους βλέπεις και λες «μην πάρεις αυτούς Θεέ μου, είναι νέοι – εμένα να πάρεις»! Όποιος από τους τρεις και να εκλεγεί, δεν θα προλάβουμε να τον χαρούμε – είναι όλοι με το ένα πόδι στον τάφο. Χώρια που μπορεί να πάθει καμιά γεροντική άνοια ή να αρχίσει να χέζεται πάνω του κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και να γίνουν σύχρηστα τα χρυσοποίκιλτα άμφια. Θα έπρεπε ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος να είναι μέχρι 25 ετών το πολύ. Και στα 33 να τον σταυρώνουμε σαν τον Χριστό. Αν είναι μάγκας, ας αναστηθεί. (Η συνέχεια εδώ)

Και μια αποκλειστική πληροφορία από την "πηγή" μου: «Ο Χριστόδουλος ζει – όλη αυτή η ιστορία ήταν κόλπο της κυβέρνησης για να ξεφύγει από τα σκάνδαλα. Ο Χριστόδουλος κρύβεται στα υπόγεια του Μαξίμου μαζί με τον Κουλουσούσα.

Και κάτι χαριτωμένο: μια φίλη μου νόμιζε πως το "Ευστάθιος Σπάρτης" είναι ονοματεπώνυμο. Δηλαδή πως το "Σπάρτης" ήταν το επίθετο. Ο κύριος Ευστάθιος Σπάρτης.

Πολύ τους σκέφτομαι αυτές τις μέρες τους μητροπολίτες μας. Μούγκα και παρθένες όλοι, για να μην πουν καμιά μαλακία και χαθούν οι ψήφοι. Τους αφιερώνω εκείνο το τραγουδάκι που λέει «έτσι την περνάνε όλοι οι παπάδες στο ντουνιά, δίχως πάρτι ή παρτούζες – με καφέ και μοναξιά». Δικό σας! Κι επειδή κάποιοι αναγνώστες κάνουν παράπονα πως δεν προλαβαίνουν να κατεβάσουν τα τραγούδια - δεν φταίω εγώ που με διαβάζει πια και η πλέμπα-, το τραγούδι μπορείτε να το βρείτε σε δυο διευθύνσεις : εδώ (sendspace) ή εδώ (rapidshare).

Προτάσεις

Άγνωστο παραμένει το πότε θα είναι σε θέση να καταθέσει ο Χρήστος Ζαχόπουλος, μιας και η κατάσταση της υγείας του παρουσιάζει συχνές μεταπτώσεις και η ψυχολογική του κατάσταση δεν είναι καλή. Ο κ. Ζαχόπουλος δεν γνωρίζει τι έχει συμβεί στον έξω κόσμο κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο νοσοκομείο. Θα ήθελα να παρακαλέσω τους γιατρούς να μην του πουν ότι εκοιμήθη ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος γιατί αυτοί οι δεξιοί είναι πολύ πιστοί στις αρχές της Ορθοδοξίας και της οικογένειας – αν μάθει ο Ζαχόπουλος πως τα κακάρωσε ο Μακαριστός, από τη στενοχώρια του μπορεί να κάνει καμιά αποκοτιά. Επίσης, οι γιατροί πρέπει να του λένε πως η ομάδα του κερδίζει συνέχεια – συνέτριψε και την Μπαρτσελόνα και πάει ντουγρού για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Παιδιά, έχω μια ιδέα: αν, με το καλό, βγει ο κ. Ζαχόπουλος από το νοσοκομείο, εμείς να κάνουμε πως δεν ξέρουμε τίποτα για το DVD, τις φωτογραφίες και τα τσιμπουκώματα. Θα τον βλέπουμε στο δρόμο και δεν θα του δίνουμε καμία σημασία – σαν να μην ξέρουμε καν ποιος είναι. Μόνο, να μην το παρακάνουμε γιατί μπορεί να καταλάβει πως είμαστε συνεννοημένοι.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 05, 2008

Υπάρχει ελπίδα

Χτες το βράδυ με πήρε ο ύπνος στον καναπέ, ενώ παρακολουθούσα μια σπουδαία εκπομπή της Σεμίνας Διγενή, που ήταν αφιερωμένη στον Δημήτρη Χορν. Στο όνειρό μου ήρθαν πολλοί σπουδαίοι Έλληνες του πρόσφατου παρελθόντος, και το πρωί ξύπνησα με άσχημη διάθεση γιατί σκέφτηκα πως στις μέρες μας δεν υπάρχουν ανάλογα μεγέθη. Έπαιρνα άκεφος το πρωινό μου δίπλα στη θερμαινόμενη πισίνα, όταν η Μαρίλη μου είπε πως χτες το βράδυ ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος -κατά τη διάρκεια της εκπομπής του- περιέγραψε μια συνομιλία που είχε με τον Σταύρο Ψυχάρη: ο κ. Ψυχάρης είπε στον Μάκη «έχεις αρχίδια αλλά δεν έχεις μυαλό». Δεν ξέρω τι έκανε τον κ. Ψυχάρη να φτάσει σε αυτό το συμπέρασμα για τον Μάκη – ίσως στον ίδιο να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αμέσως η διάθεσή μου άλλαξε: σκέφτηκα πως οι δυο άντρες συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον –αφού ο καθένας τους έχει αυτό που λείπει από τον άλλον- και, πως αν μπορούσαμε να τους ενώσουμε, θα είχαμε έναν σπουδαίο Έλληνα και έναν σπουδαίο άντρα. Τον τέλειο άντρα, τον άντρα τον σωστό, τον πρόστυχο, τον έξυπνο, τον υποτακτικό.


Στη μνήμη του θείου Δημήτρη Χορν, ένα θείο άσμα με τη θεία Μελίνα - τον Σεφέρη δεν τον αποκαλώ "θείο" γιατί έχουμε τσακωθεί. Δικό σας!

Το σημαίνον και το σημαινόμενο

Στη Μεταπολίτευση, το σύνθημα που κυριάρχησε ήταν η «Αλλαγή». Κατά καιρούς, όλα τα πολιτικά κόμματα χρησιμοποίησαν στα προγράμματά τους την «Αλλαγή». Στους Έλληνες αρέσει η αλλαγή – ως σύνθημα, εννοώ. Βέβαια, η λέξη «αλλαγή» έχει λίγο αφηρημένη έννοια –αφού κανείς δεν διευκρινίζει αν τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο ή το χειρότερο-, οπότε φροντίσαμε να την …πάμε ένα βήμα παραπέρα, ώστε να βρούμε επιτέλους μια λέξη με μια συγκεκριμένη έννοια που να είναι αντιληπτή απ’ όλους: ...αλλάξαμε την αλλαγή σε συναλλαγή. Αυτή η λέξη περιγράφει απόλυτα τη σύγχρονη Ελλάδα. Ή καλύτερα, τη Συνελλάδα.

Κι ένα χαρωπό τραγουδάκι αφιερωμένο στην όμορφη χώρα μας. Είναι κρίμα που δεν μπορείτε να με δείτε να το χορεύω. Δικό σας!

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 04, 2008

Προχώ

Ο μητροπολίτης Μεσσηνίας καταγγέλλει πως δημοσιογράφος τον εκβίαζε με μια φωτογραφία που τον παρουσιάζει να φοράει κοστούμι και να συνομιλεί με μια ξανθιά ψηλή γυναίκα. Σιγά το σκάνδαλο! Μετά από τις –προ τριετίας- αποκαλύψεις για τις σεξουαλικές προτιμήσεις των σεπτών ιεραρχών μας, ο ελληνικός λαός δεν καταδέχεται να ασχοληθεί με τίποτα λιγότερο από ένα βίντεο που θα παρουσιάζει έναν μητροπολίτη με μια μεραρχία λοκατζήδων, σαράντα νάνους, δέκα άλογα και τριάντα συμβασιούχες. Έχουμε ωριμάσει πια.


Σίγουρα το έχετε ακούσει και το γουστάρετε τρελά. Δικό σας!