-Τζένη μου πάμε για έναν καφέ; Έχει πολύ ωραία μέρα.
-Δεν πας καλά μου φαίνεται. Δεν βλέπεις ειδήσεις;
-Όχι, τι έγινε; Θα χιονίσει;
-Παιδί μου ξέρεις πόσο κάνει ένας καφές στην Αθήνα; Σχεδόν 5 ευρώ!
-Μα στο καφέ του Δημήτρη κοστίζει 2,5 ευρώ.
-Και πάλι ακριβός είναι. Στην Ανδόρα τον πληρώνεις μόνο 90 λεπτά.
-Ε, τότε πάμε να τον πιούμε στην Ανδόρα.
-Έχεις τις βίζες έτοιμες ή να πέσουμε μ’ αλεξίπτωτο; Χώρα είναι η Ανδόρα ανόητη, δεν είναι το Da Capo!
-Αυτή η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας με άφησε πίσω στη γεωγραφία. Να τηλεφωνήσω στο Γιώργο να έρθει κι αυτός για να μας κεράσει; Ποτέ δεν μ’ αφήνει να πληρώσω τον καφέ.
-Έχετε προχωρήσει τόσο πολύ; Σε κερνάει καφέ; Αυτό στις μέρες μας ισοδυναμεί με πρόταση γάμου.
- Αλήθεια βρε Τζένη, λένε στις ειδήσεις πόσο κάνει ο καφές;
-Δεν λένε μόνο για τον καφέ. Έχω μάθει πόσο κάνει το μπλουτζίν στην Ολλανδία, πόσο πάνε τα απορρυπαντικά στη Δανία, πόσο κοστίζουν οι σερβιέτες στο Λουξεμβούργο. Σερβιέτες μας συμφέρει να αγοράζουμε από την Ιρλανδία -εκεί είναι πιο φτηνές.
-Τι λες βρε παιδί μου! Πες μου όμως για τον καφέ.
-Πρώτη είδηση κάθε μέρα! Χωρίζει η Μιλένα, ανοίγει πιτσαρία η Βίσση, παντρεύεται η Άντζελα –ο κόσμος καίγεται δηλαδή- κι αυτοί το χαβά τους, να παίρνουν σβάρνα τα καφενεία να δουν πόσο έχει πάει ο εσπρέσο στις Κουκουβάουνες. Σήμερα «έκλεισε» στα 3,20 ευρώ.
-Μα τι ζόρι τραβάνε με τον καφέ οι δημοσιογράφοι;
-Πίνουν πολλούς καφέδες φαίνεται και δεν τους μένει φράγκο. Κρόσσια τα νεύρα τους από τους καφέδες κάθε μέρα. Έρχεται κι ο λογαριασμός, νάτο το εγκεφαλικό.
-Γιατί δεν τους κόβουν;
-Κάποιοι προσπαθούν. Λένε, πως ο Ευαγγελάτος δεν βγαίνει πια στο δελτίο του Alter, γιατί είναι στην Ελβετία σε κέντρο απεξάρτησης από την καφεΐνη. Είχε φτάσει στο σημείο να κατουράει γαλλικό! Αντί για αίμα είχε καπουτσίνο φρέντο! Έκλανε παγάκια!
-Καλά, κι οι υπόλοιποι πως αντέχουν;
-Η Μάρα Ζαχαρέα γιατί νομίζεις πως παραιτήθηκε; Ακούς τις βλακείες που λένε; Από τους πολλούς καφέδες, έχει να κλείσει μάτι από τότε που ο Ρουσόπουλος ήταν αριστερός. Δεν τη βλέπεις πως κοιτάει τον Κακαουνάκη με το μάτι το γυάλινο;
-Ο Χατζηνικολάου;
-Του Χατζηνικολάου του δίνουν τον καφέ με ορό στο μπούτι. Τον έχεις δει ποτέ όρθιο;
-Όχι, αλλά νόμιζα πως ήταν ανάπηρος. Η Έλλη Στάη;
-Η Στάη λένε πως είναι «καθαρή» πια. Κλειδώθηκε σε μια βίλα στο Μονακό για 15 μέρες και απεξαρτήθηκε μόνη της. Υπέφερε πολύ. Τώρα ακούγεται πως πίνει μόνο οβομαλτίνη.
-Τζένη μου, τελικά ευτυχώς που ακρίβυνε ο καφές γιατί θα γινόμασταν κι εμείς χρήστες. Αυτό το μέτρο έπρεπε να είχε παρθεί από παλιά. Θα είχαν σωθεί πολλές ζωές και περιουσίες.
-Πράγματι, αυτό που συνέβαινε παλιότερα ήταν απαράδεκτο; Θυμάσαι επί εποχής Σημίτη, που σ’ όποια καφετέρια και να πήγαινες οι δυο πρώτοι καφέδες ήταν κερασμένοι;
-Ξεχνιούνται αυτά τα πράγματα Τζένη μου; Βρε Τζένη, εσύ που ξέρεις, για εξήγησέ μου το χτεσινό όνειρο. Είδα πως τρύπησαν οι τσέπες μου και μου χύθηκαν τα λεφτά στο πάτωμα.
-Σου χύθηκαν τα λεφτά; Καφέ θα πάρεις!
(Για την Ε.)
Σήμερα, κι ενώ έπινα το γάλα μου κοιτάζοντας βαριεστημένα το ιστολόγιό μου, διαπίστωσα με θλίψη πως οι επισκέψεις έφτασαν τις 2000. Η σκέψη πως αυτό συνέβη σε διάστημα μικρότερο του ενός μηνός -μεσολαβούντων των διακοπών του Πάσχα- με φόρτωσε απογοήτευση. Τόση προσπάθεια και τόσος κόπος πήγαν χαμένοι. Η πίκρα και ο θυμός που με πλημμυρίζουν εκφράζονται παραστατικότατα, από την εικόνα μου με το σφυρί. Θα το χτυπάω γκρινιάζοντας μέχρι να μην ξαναπατήσει άνθρωπος. Τυχαίε διαβάτη του διαδικτύου, θέλω να σε διαβεβαιώσω πως δεν φταίω εγώ που οι άνθρωποι διαβάζουν το ιστολόγιό μου –εγώ απ’ τη μεριά μου κάνω ό,τι μπορώ για να συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Θα προσπαθήσω κι άλλο.
