Ο πιτσιρίκος έλαβε ένα e-mail και λύθηκε η παρεξήγηση

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,

Αν έχεις την ευχαρίστηση, βάλε αυτό το e-mail στο blog σου για να λήξει το σύστριγγλο και η διαπόμπευσή μου από τη blogger «μπεκάτσα με χλαμύδια στο Λιόπεσι» και τον blogger «εμμηνόπαυση στην Τσαγκαράδα».

Δεν κατάλαβαν οι bloggers τι εννοούσα, γιατί όσο να ‘ναι, είμαι και δυσνόητος ο Ηράκλειτος.

Δεν εννοούσα ότι περιφρονώ την ανωνυμία των bloggers- αυτή είναι δεδομένη και μακάρι να μπορούσα κι εγώ να γράφω ανώνυμα, γιατί ίσως έτσι να μπορούσα να βγάλω και μερικά μαύρα λεφτά. Εννοούσα την ανωνυμία των ανώνυμων, που όντας ανώνυμοι στέλνουν ανώνυμα hate-mail με την ανώνυμη σέσουλα στους άλλους ανώνυμους και φαντάζομαι πόσο οι ανώνυμοι παραλήπτες θα στενοχωριούνται με τα ανώνυμα mail των ανώνυμων και δεν θα τρώνε το φαΐ τους. Έχω υποφέρει κι εγώ στο παρελθόν από διάφορους ανώνυμους τύπους που τους περιφρονώ βαθιά, γιατί κατάφεραν μετά κι έγιναν επώνυμοι και δεν μπορούσα να τους στέλνω ανώνυμα hate-mail, γιατί κι εγώ είμαι επώνυμος και δεν ξέρω αν κατάλαβες τι εννοώ. Αν κατάλαβες, πες μου κι εμένα γιατί έχω καταμπερδευτεί – επώνυμα πάντα.

Όπως βλέπω, μερικοί περιφρονούν και μένα. Δε βαριέσαι –σε λίγο θα περιφρονήσουν και την Ακρόπολη και ίσως μια μέρα ακόμα και το Φλωρινιώτη. Βέβαια Πιτσιρίκο, εσένα σε ξεχωρίζω απ’ όλους αυτούς τους σιχαμένους –όχι από αγάπη αλλά γιατί κάπου πρέπει να το στείλω αυτό το γαμημένο το mail και με το κράξιμο που έχω φάει που να το στείλω; Στον Τ. και στον Μ. που δεν τους διαβάζει κανείς; Μέχρι να πάρουν οι υπόλοιποι bloggers είδηση το mail, θα έχει τελειώσει και το μετρό της Καρδίτσας.

Δεν πουλάω μούρη σε κανέναν. Απλώς εξέφρασα μια γνώμη, γιατί δεν γέμιζε η ρημάδα η σελίδα και είχα μείνει κι από ιδέες. Κι εκεί που καθόμουνα, λέω, δεν γράφω για τους bloggers που είναι και trendy και θα νομίζει η κάθε κυράτσα πως γράφω κάτι περισπούδαστο; Αν την είχα ποστάρει, αντί να τη δημοσιεύσω, σίγουρα η αντιμετώπιση της θα ήταν λιγότερο επιθετική, γιατί σιγά μη με διάβαζε κανείς στο Διαδίκτυο. Άνθρωπος δεν θα την είχε πάρει χαμπάρι.

Στέλνω αυτό το e-mail σε σένα, επειδή είσαι ο μόνος που διαπίστωσε τι εννοώ –προφανώς θα είχες χτυπήσει πρώτα μερικούς μπάφους και θα την είχες ακούσει κανονικά. Πάντως η μαύρη αλήθεια είναι πως το είχα διατυπώσει λίγο ασαφώς, γιατί άλλο σκεφτόμουν, άλλο ήθελα να πω, άλλο ξεκίνησα να γράψω, άλλο έγραψα κι άλλο μου βγήκε τελικά–μπήκε κι ο δαίμων του τυπογραφείου στη μέση, ήρθε και το delivery και καταλαβαίνεις- ελπίζω, γιατί εγώ δεν κατάλαβα Χριστό. Σε εκτιμώ πάρα πολύ, ειδικά μέχρι να το δημοσιεύσεις –μετά σε έχω χεσμένο . Δεν το γράφω στην άθλια φυλλάδα μου, για να μην πάρει κανείς χαμπάρι τι αρλούμπες έγραψα και γίνω ρεζίλι, και δεν το ποστάρω, γιατί δεν ξέρω να κάνω login και ντρέπομαι να ρωτήσω τη Βούλλλα, τη σγουρομάλλλα από τη Θεσσαλλλονίκη που είναι στη γραμματεία. Αποφάσισε εσύ τι θα κάνεις.

Κρίμα πάντως για την παρανόηση. Με χάλασε γιατί ήλπιζα να αλιεύσω τη συμπάθεια των bloggers με την κολακεία στην αρχή και να φτάσω στη χειραγώγηση μετά, ώστε να γεμίζω τη σελίδα μου με τις εξυπνάδες τους και να πουλάω μούρη, κονομώντας παράλληλα. Από την άλλη, σε τέτοιες φάσεις κρίσεως αποκαλύπτονται τα αληθινά πρόσωπα των ανθρώπων που κρύβονται πίσω από μεγάλα ονοματεπώνυμα. Που είναι ασφαλώς πιο ασήμαντα από τα ψευδώνυμα των bloggers.

Σε ευχαριστώ και σε διαβάζω πάντα και παντού –ακόμα και στη χέστρα.

Ice T.



Ice T., τιμή μου να δημοσιεύσω την επιστολή σου. Περιμένω και πρόταση για συνεργασία όμως - μη χαθούμε.




(Στον τίτλο του ιστολογίου που διαβάζετε αυτή τη στιγμή, υπάρχουν δυο επίθετα –όποιος έχει απορίες, υπάρχουν και λεξικά. Ευχαριστώ.)


(Ο ανώνυμος κύριος που ενοχλήθηκε με τη φράση "Δεν το γράφω στην άθλια φυλλάδα μου" δεν ξέρει τι του γίνεται. Η φράση αυτή είναι ίδια και απαράλλαχτη όπως στο αυθεντικό mail. Σε κάθε περίπτωση να τον ενημερώσω πως η "άθλια φυλλάδα" είναι η εφημερίδα που διαβάζω καθημερινά.)

Στο 'πα και στο ξαναλέω, μη μου στέλνεις γράμματα

Anonymous said...

"Σιχαμένοι bloggers σας περιφρονώ βαθιά. Για να σας δείξω την περιφρόνησή μου θα ασχοληθώ μαζί σας. Πως τολμάτε να μη γράφετε το ονοματεπώνυμό σας, τη διεύθυνσή σας, το ΑΦΜ σας, το pin σας, το ζώδιό σας, τον ωροσκόπο σας, τι φαγητό σας αρέσει και να κρύβεστε πίσω από ψευδώνυμα; Ποιοι νομίζετε πως είστε; Ο Καζαντζάκης που υπέγραφε σαν «Ακρίτας», «Κάρμα Νιρβαμή» και «Πέτρος Ψηλορείτης» ή ο Παλαμάς που χρησιμοποιούσε ψευδώνυμα του τύπου «W», «Διαγόρας», «Ονολουλού» και «Φλόρα Μιράμπιλης» ; Πως θα σας εντοπίσουμε για να σας εξαγοράσουμε ή να σας συκοφαντήσουμε; Εγώ έκανα αγώνα για να μπει το όνομά μου στην εφημερίδα -πέντε ανθρώπους ρουφιάνεψα στο αφεντικό μου πριν του πάρω και πίπα για να πάρω τη θέση- πως τολμάτε εσείς να μην θέλετε να δημοσιευτεί το δικό σας;

Εντάξει, αν λέγεστε «Τουρκούτσογλου», να το καταλάβω το ψευδώνυμο. Αλλά γιατί δεν πάτε κι εσείς να το αλλάξετε; Εγώ ξέρω κάποιον που ο πατέρας του πήγε κι άλλαξε το «Τουρκούτσογλου» σε «Βενιζέλος». Αν σας πω που έφτασε ο γιος με το νέο του επίθετο, δεν θα το πιστεύετε. Αλλά πάλι, όλοι «Τουρκούτσογλου» λέγεστε; Γιατί δεν διαλέγετε ένα αρχαιοπρεπές όνομα; Άσχημο είναι το «Αρταξέρξης»; Το λέει και το τραγούδι των Olympians : «πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αρταξέρξης». Παρακαλείται η blogger «Θλιμμένη μπεκάτσα με ίκτερο» να αλλάξει το ψευδώνυμό της σε «Μαρία Παπαδοπούλου» που είναι και πιο σεμνό, ενώ ο blogger «παπουτσωμένο τριζόνι στα Τζουμέρκα» να μετακομίσει στην Αθήνα.


Γιατί δεν βάζετε και τις φωτογραφίες σας μπας και δούμε κάνα μουνί καλό; Εγώ τη φωτογράφιση την έκανα στο Διαμαντόπουλο και μ’ έβγαλε Θεό – χρειάστηκε και το Photoshop βέβαια, γιατί είμαι στραβοχυμένος. Πως τολμάτε να μην πληρώνεστε γι’ αυτά που γράφετε, όταν εγώ έχω φιλήσει κατουρημένες ποδιές με σκοπό να με προσλάβουν σε μια εφημερίδα για να θρέψω τα παιδάκια μου, που ειρήσθω εν παρόδω την κάνουν λαχείο με μερικούς από εσάς, ενώ εμένα που γράφω βαθυστόχαστα και εμβριθή άρθρα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν θέλουν ούτε να με χέσουν; Πως τολμάτε να λέτε πως ο Π. είναι «παπαγαλάκι» και ο Κ. ρουφιάνος; Εντάξει, όλοι τα ξέρουμε αυτά και τα συζητάμε στις παρέες μας, αλλά λέγονται αυτά τα πράγματα; Μήπως είστε δημοσιογράφοι και ντρέπεστε; Αυτό θα το καταλάβαινα απόλυτα. Επίσης πως τολμάτε κάποιοι από εσάς να σας προτείνει δουλειά η εφημερίδα που δουλεύω και να αρνείστε; Ποιοι νομίζετε πως είστε; Εμείς οι δημοσιογράφοι γράφουμε σχεδόν πάντα με ονοματεπώνυμο για να ξέρουν οι άλλοι σε ποιον ανήκουμε και ποιανού συμφέροντα εκπροσωπούμε.

Πρόταση στους bloggers : άμα γουστάρετε να γράφετε ό,τι σας κατεβαίνει στην καρκάλα, χωρίς να παίρνετε γραμμή όπως παίρνω εγώ, να μου πείτε τουλάχιστον τα ονόματα των αφεντικών σας. Μην ανησυχείτε –δεν θα επιδιώξω την απόλυσή σας. Απλά έχω από μικρός ένα βίτσιο : θέλω να μάθω ποιο αφεντικό την έχει πιο μεγάλη, το δικό μου ή τα δικά σας;

Να διευκρινίσω για μια ακόμα φορά πως έγραψα αυτήν την επιστολή επειδή σας περιφρονώ και δεν ασχολούμαι μαζί σας. Είστε τα θρασίμια και τα σκατά του πλανήτη – αν εκλείψετε εσείς, η Γη θα γίνει παράδεισος.

πυρομανές γιουσουφάκι χωρίς σπίρτα

Είμαι δημοσιογράφος με ονοματεπώνυμο και εντελώς χεσμένη την αξιοπρέπεια μου που θέλω να διατηρήσω την ανωνυμία μου.

Πιτσιρίκο σου στέλνω αυτή την επιστολή, γιατί αφενός έχεις μεγάλη αναγνωσιμότητα και αφετέρου μου φαίνεσαι τόσο μαλάκας που μπορεί και να τη δημοσιεύσεις. Άντε και γαμήσου!".






πιτσιρίκος said...

Θέλω να πω πως διαφωνώ με όλη αυτή τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε προφήτες και bloggers, γιατί είναι εντελώς για τον πούτσο. Από την άλλη, όλη αυτή η σάχλα έχει κι ένα κέφι- βέβαια έπεσε πολύ κοντά στη Γιουροβίζιον και στη σύγκριση υστερεί τραγικά. Την ανώνυμη αυτή επιστολή που έλαβα χτες, τη δημοσιεύω σεβόμενος την εμβληματική για τον δυτικό πολιτισμό ρήση του Βολταίρου, «διαφωνώ με ό,τι λες, αλλά θα υπερασπιστώ το δικαίωμά σου να το λες -αν και σε έχω γραμμένο στ’ αρχίδια μου- επειδή έτσι αποδεικνύεται πόσο πιο έξυπνος από σένα είμαι».


Υ.Γ.1 Παρακαλούνται οι φυλλάδες που δημοσιεύουν κείμενά μου ή αποσπάσματα από τα κείμενά μου χωρίς να έχουν τη συγκατάθεσή μου, να καταθέτουν κάποιο συμβολικό, αλλά και τεράστιο, ποσό απευθείας στο Κόμμα –ένα είναι το Κόμμα.

Υ.Γ.2 Οι bloggers που διάβασα πιστεύουν πως το κείμενο στη σελίδα του Τ. ήταν δικό του. Εγώ λέω πως δεν ήταν. Και το λέω, γιατί μου φαίνεται αδιανόητο να έκανε αυτός αυτό το τσουβάλιασμα. Το κείμενο δείχνει άνθρωπο που δεν μπορεί να κατανοήσει το μέσο. Αν παρ’ όλ’ αυτά κάνω λάθος, εγώ δεν τον περιφρονώ. Η διάθεση για πατρονάρισμα και συμβουλές δείχνουν άνθρωπο ηττημένο που βρίσκεται σε πτώση – αυτούς τους ανθρώπους τους συμπονώ. Θα ήθελα να μάθω όμως. Αν το έγραψε αυτός, θα βάλω τη φωτογραφία του δίπλα σε αυτή του κυρίου Καθηγητή στον τοίχο απέναντί μου. Έτσι, για να θυμάμαι πάντα τι δεν θέλω να γίνω. Ευχαριστώ.



Διάβασα και δημοσίευσα την ανωτέρω επιστολή ακούγοντας τα κάτωθι άσματα:

Να μ’ αγαπάς – Σάκης Ρουβάς
Παντού ΘΑ σε ψάχνω – Γιώργος Χρήστου
Θα ραγίζουν οι καρδιές – Ιωάννα Κουταλίδου

Και φυσικά το cd της Μάρως Λύτρα που μόλις κυκλοφόρησε αλλά και το τελευταίο cd της Δέσποινας Βανδή που θεωρείται πια κλασικό.

Αναισθησία και νυστέρι το κορμί μου δεν τα ξέρει

Σε ολόκληρη τη ζωή μου οι εμπειρίες μου από νοσοκομεία ήταν μηδαμινές και κυρίως αφορούσαν διάφορα μικροατυχήματα που είχα στην παιδική μου ηλικία. Δεν είναι ότι δεν χρειάστηκε να μεταφερθώ στο νοσοκομείο και σε μεγαλύτερη ηλικία, αλλά πραγματικά ήταν αδύνατο. Ούτε σαν επισκέπτης σε αγαπημένα μου πρόσωπα που νοσηλεύονταν δεν ήταν δυνατό να πάω. Αν νομίζετε πως φοβάμαι τα νοσοκομεία, κάνετε πολύ μεγάλο λάθος.

Εδώ και δέκα χρόνια πρέπει να κάνω μια εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας. Συνεχώς αναβάλλεται αλλά δεν είμαι εγώ υπαίτιος – εγώ θέλω να την κάνω. Πρόσφατα οι πόνοι έγιναν αφόρητοι και οι γονείς μου με μετέφεραν στο νοσοκομείο. Λόγω κάποιων ειδικών συνθηκών, φορούσα μάσκα-Μητσοτάκη και το σώμα μου ήταν καλυμμένο με σεντόνια. Ο γιατρός –ένας κύριος με βαρύ καταρράκτη- απεφάνθη πως η εγχείρηση πρέπει να γίνει αμέσως. Μου εξήγησε τη διαδικασία και του είπα πως είμαι έτοιμος. Θα χρειαζόταν ολική αναισθησία και ήμουν πολύ χαρούμενος γι’ αυτό, αφενός επειδή δεν είχα κάνει ποτέ και ήθελα να δω πως είναι και αφετέρου επειδή θα απαλλασσόμουν επιτέλους από τους πόνους .

Στις δέκα το βράδυ μπήκε στο δωμάτιο μια νοσοκόμα και μου είπε πως θα με ξυρίσει. «Το πρωί ξυρίστηκα» της λέω ανέμελα κάτω από τη μάσκα-Μητσοτάκης που ήταν κι αυτή ξυρισμένη.
«Δεν εννοώ στο πρόσωπο, εννοώ εκεί κάτω» μου είπε, δείχνοντας σίγουρη πως είχε μπλέξει με ηλίθιο.
Καλά, εγώ σε προειδοποίησα σκέφτηκα. Τράβηξε το σεντόνι, με κοίταξε και έπεσε ξερή στο πάτωμα. Πήρα το ξυραφάκι, ξύρισα την περιοχή που υποψιαζόμουν πως είναι η σκωληκοειδίτιδα και μετά πάτησα το κουμπάκι που καλεί τους νοσοκόμους.
Δεν ερχόταν κανείς, οπότε το ξαναπάτησα πιο έντονα. Πριν περάσει ένα λεπτό μπαίνει μέσα μια νοσοκόμα γύρω στο ένα και πενήντα με ξανθά μαλλιά και το σβέρκο του Μάικ Τάισον.
«Τι θέτε;» φωνάζει και καταλαβαίνω πως έχει και τη φωνή του Μάικ Τάισον, μόνο λίγο πιο χοντρή.
«Θέλω να μου αγοράσεις ένα ποδήλατο» της λέω και παίρνει το ύφος του Μάικ Τάισον πριν εξαπολύσει τη φονική γροθιά.
«Η νοσοκόμα λιποθύμησε» της λέω και της δείχνω το πτώμα στο πάτωμα. «Φέρτε ένα φορείο».
«Σιγά μη φέρω φορείο» μου απαντά και αρπάζει την άλλη από το πάτωμα και την περνάει στο σβέρκο της σα να ήταν ελάφι. Μετά έβαλε τα χέρια στη μέση και έφυγε. Νομίζω πως φτάνοντας στην πόρτα έκανε και πριτς.

Το άλλο πρωί, όταν έφτασε επιτέλους η ευλογημένη ώρα του χειρουργείου, πετούσα από τη χαρά μου. Καθόμουν στο κρεβάτι σκεπασμένος μέχρι το λαιμό, φορώντας τη μάσκα-Μητσοτάκης, όταν στο δωμάτιο μπήκε ένας νοσοκόμος με φορείο. Με ρώτησε πως με λένε, του είπα «Μητσοτάκη» και μου έδωσε μια πράσινη ημιδιάφανη ρόμπα.
«Γδυθείτε και φορέστε τη ρόμπα», μου είπε. «Θα σας κατεβάσω στο χειρουργείο».
«Που να γδυθώ;» ρώτησα. Ήμουν σε ένα δωμάτιο με άλλους επτά ασθενείς και δεν υπήρχε παραβάν, ενώ και από το τζάμι μπορούσαν να με δουν οι πάντες.
«Εδώ, πού αλλού;» απάντησε απορημένος ο νοσοκόμος, λες και ήταν αυτονόητο.
Καλά, εγώ σε προειδοποίησα σκέφτηκα και έβγαλα τα ρούχα μου.


Με το που έβγαλα τα ρούχα μου κι έμεινα όπως με γέννησε η μάνα μου –μόνο κάπως πιο μεγάλος- έπεσε μια ξαφνική σιωπή. Πρώτα στο δωμάτιο, αλλά σιγά-σιγά απλώθηκε σε όλο το νοσοκομείο.
«Το σώμα σου είναι πανέμορφο, δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο στη ζωή μου. Είσαι σαν θεός», μου λέει ο νοσοκόμος ψελλίζοντας. Όχι ρε πούστη, πάλι τα ίδια σκέφτομαι και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως οι υπόλοιποι ασθενείς με κοιτούν με δέος. Βγάζω τη μάσκα-Μητσοτάκης και οι μισοί λιποθυμάνε. Κοιτάω στα τζάμια και είναι μαζεμένο όλο το νοσοκομείο, ενώ η κίνηση στη λεωφόρο έχει σταματήσει από τις καραμπόλες. Οι περισσότεροι σταυροκοπιούνται λες και είδαν την Παναγία στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, λίγο πριν την άλωση.


«Καλά, άμα γίνει η εγχείρηση, εμένα να με χέσεις», γυρνάω και λέω στο νοσοκόμο, αλλά μάλλον δεν με άκουσε γιατί είχε ήδη λιποθυμήσει. Πατάω το κουμπί να έρθουν να τον μαζέψουν με κάνα φορείο, αλλά όσες νοσοκόμες μπήκαν στο δωμάτιο, λιποθύμησαν κι αυτές. Μετά από λίγο άρχισαν να συνέρχονται και να παραμιλάνε. Με τα πολλά σηκώθηκαν και ήθελαν να με αγγίξουν.
«Πίσω και σας έφαγα», τους λέω και άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους για το ποια θα με πάει στο χειρουργείο. Πιάστηκαν μαλλί με μαλλί, και εξτένσιον με εξτένσιον, ενώ παράλληλα έβριζαν σαν τον Λευτέρη Παπαδόπουλο όταν δεν τον παίρνει η κάμερα.
«Εγώ θα τον πάω ρε ξεκωλιάρες» να λέει η μια, «άσ’ τον κάτω μωρή καριόλα εγώ τον είδα πρώτη» να λέει η άλλη.
Στο τέλος άρχισαν να μου δίνουν λεφτά για να εξασφαλίσουν τη συγκατάθεσή μου. Τα πιο πολλά τα έδωσε μια ξανθιά με κάτι βύζους σαν το υπόστεγο του ΚΤΕΛ. «Εσύ θα με πας» της λέω και δίνω τα τρεισήμισι εκ. ευρώ που είχα μαζέψει στον αδερφό μου για να τα πάει στην τράπεζα.


Βάζω την ημιδιάφανη ρόμπα, αλλά δεν κάλυπτε τίποτα από το φανταστικό μου σώμα. Οι τεράστιες πλάτες μου, οι φοβεροί κοιλιακοί μου, οι γλουτοί μου που θυμίζουν αρχαίο άγαλμα και τα αχαμνά μου, που είναι λίγο πιο μεγάλα από ό,τι στα αρχαία αγάλματα, ήταν σε κοινή θέα. Και βέβαια το θεϊκό πρόσωπό μου ήταν ακάλυπτο, αφού η μάσκα-Μητσοτάκης είχε εν τω μεταξύ βγει σε δημοπρασία και είχε πιάσει 1 εκ. ευρώ. Την «χτύπησε» μια καλοδιατηρημένη ξανθιά 50άρα που νοσηλευόταν επειδή από περιέργεια είχε φάει μια παντόφλα. Τη σκωληκοειδίτιδά μου πρόλαβε να την αγοράσει η προϊσταμένη του ορόφου αφού πρώτα πούλησε 139 οικόπεδα που είχε προίκα από τον μεγαλοτσιφλικά πατέρα της. Για να δούμε, θα γίνει επιτέλους η εγχείρηση;


Κάθομαι στο καρότσι και η ξανθιά με τους βύζους που έκαναν σκιά αρχίζει να το σπρώχνει. Βέβαια όλο και άπλωνε το χέρι της και με πασπάτευε. Γυρνάω θυμωμένος για να της πω να σταματήσει, αλλά με το που βλέπει τα υπέροχα γαλαζοπράσινα μάτια μου που πλαισιώνονται από δυο πανέμορφα γαϊτανόφρυδα λιποθυμάει. Ξεπεζεύω απ’ το καρότσι τη βάζω στη θέση που καθόμουν, τη δένω να μη μου φύγει κι αρχίζω να σπρώχνω εγώ το καρότσι. Στους διαδρόμους οι άνθρωποι λιποθυμούσαν μόλις με αντίκριζαν. Ούρλιαζαν, έσχιζαν τα ρούχα τους και τα κάνανε πάνω τους. Οι πιο ηλικιωμένες γυναίκες μου πετούσαν λουλούδια και χρήματα, ενώ μόνο μια κυρία δεν μου έδωσε καμία σημασία. Ήταν βέβαια τυφλή. Ακολουθώντας τα σήματα στους τοίχους και σπρώχνοντας τα πτώματα δεξιά κι αριστερά με τα απαράμιλλα πόδια μου, έφτασα στο ασανσέρ. Βγαίνουν από μέσα τρεις γιατροί και έξι νοσοκόμες και λιποθυμάνε κι αυτοί. Βάζω το καρότσι με τη νοσοκόμα στο ασανσέρ και κατεβαίνω στο χειρουργείο.

Με το που μπαίνουμε μέσα, το χειρουργείο έγινε το κλουβί με τις τρελές. Οι γιατροί να τσακώνονται για το ποιος θα με πρωτοχειρουργήσει, οι νοσοκόμες να σμπρώχνουν η μια την άλλη για να την πετάξει έξω –χαμός! Με τα πολλά οι πιο δυνατοί υπερίσχυσαν και πέταξαν τους άλλους από τα παράθυρα. Ο χειρούργος μου έδωσε ένα φακελάκι με 6 χιλιάδες ευρώ αλλά δεν μπορώ να σας πω σε ποιο σημείο του θεϊκού κορμιού μου το έκρυψα γιατί μπορεί να έρθετε να μου τα πάρετε. Ξαπλώνω στο κρεβάτι και είναι όλοι από πάνω μου και με κοιτάνε.


«Δεν κάνετε την αναισθησία για να μη σας βλέπω τουλάχιστον» τους λέω αλλά ήταν τόσο συνεπαρμένοι με το θέαμα που δεν άκουγαν τίποτα.
«Να την κάνω μόνος μου να τελειώνουμε;» ρωτάω κάποια στιγμή απηυδισμένος. Βλέπω που δεν μου έδιναν σημασία και παίρνω το πακέτο με τα Dunhill από την τσέπη του γιατρού κι ανάβω ένα τσιγάρο. Κάνω το μισό πακέτο, πίνω και τον ορό κι έχω αρχίσει να βαριέμαι. Αυτοί εν τω μεταξύ από πάνω μου να με βγάζουν φωτογραφίες και να με αγγίζουν τάχα μου τυχαία, ενώ μια νοσοκόμα τραβούσε με την κάμερα. Τέλος πάντων, κάποια στιγμή η αναισθησιολόγος είπε πως δεν μπορεί να κάνει ένεση σε αυτό το σώμα-αριστούργημα και έφυγε. Παραιτήθηκε και τώρα δουλεύει μεταλλωρύχος στο Βέλγιο. Ο γιατρός είπε πως είναι αμαρτία να βάλει νυστέρι και να σημαδέψει το σώμα μου. Παραιτήθηκε κι έγινε κομμωτής σε κρουαζιερόπλοιο με χαρτοπαίκτες και πουτάνες που ανεβοκατεβαίνει το Μισισιπή.


Μετά από μια μικρή σύσκεψη αποφάσισαν να φέρουν λεσβίες γιατρούς και νοσοκόμες για να με χειρουργήσουν. Χάρηκα αλλά η χαρά μου δεν κράτησε πολύ γιατί με το που με αντίκρισαν ξύπνησε ξανά η γυναίκα μέσα τους κι άρχισαν να τραβάνε τα βυζιά τους έχοντας παράλληλα πολλαπλούς απανωτούς οργασμούς. Μετά λιποθύμησαν κι αυτές και έμεινα να κοιτάω το ταβάνι. Ψάχνανε για γιατρούς ευνούχους μπας και γίνει τελικά η εγχείρηση αλλά δεν το έβλεπα πολύ πιθανό. Ήταν η πολλοστή φορά που αντιμετώπιζα αυτή την κατάσταση σε ένα νοσοκομείο και είχα προβληματιστεί. Κάπνισα και το άλλο μισό πακέτο Dunhill και ξαφνικά κατάλαβα πως για να γλιτώσω μια και καλή από το δέος που προκαλούσε το θαυμαστό σώμα μου στους άλλους ανθρώπους μόνο μια λύση υπήρχε : να γίνω γιατρός.






Αγαπητοί φίλοι, εορτάζοντας τις 10.000 επισκέψεις μέσα σε ένα μήνα (το αναφέρω συνέχεια για να σας σπάσω τα νεύρα) θέλω να αφιερώσω αυτό το κείμενο στην Κουρούνα που μου το ενέπνευσε – φυσικά δεν πλησιάζει καν το δικό της κείμενο. Θα παντρευτούμε αν και δεν γνωριζόμαστε, θέλοντας να αποδείξουμε τη σοφία και το χιούμορ των παλαιότερων γενιών που παντρεύονταν αγνώστους, επειδή είχαν βαθιά γνώση πως δεν πρέπει να παίρνουμε τους εαυτούς μας πολύ στα σοβαρά. Δράττομαι της ευκαιρίας για να κάνω μια παρατήρηση. Διαβάζω σε αρκετά ιστολόγια, άγνωστους σε εμένα ανθρώπους, που μέσα από κείμενα και σχόλια με συμβουλεύουν τι να κάνω. Άλλοι φοβούνται μήπως γίνω επαγγελματίας, άλλοι ανησυχούν μήπως είμαι ερασιτέχνης, άλλοι φοβούνται μη χάσω την …αγνότητά μου, άλλοι τη …σεμνότητά μου και γενικά ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του με μια αστική ηθική που παραπέμπει στην υποκρισία του ’60. Δεν νιώθω την ανάγκη να συμβουλέψω κανέναν (αν τη νιώσω υπάρχουν και τα μέιλ – η διακριτικότητα είναι διαχρονική αξία) και καταλαβαίνω πως οι άνθρωποι νιώθουν ασφάλεια όταν μπορούν να βάλουν ταμπέλες στους άλλους ανθρώπους, αλλά θα πρέπει να δεχτείτε πως απλά κάνω το κέφι μου. Κι αυτό είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Ευχαριστώ.

Χορεύει ο Ροναλντίνιο ζεϊμπέκικο;

Ευχή και σάμπα

Μετά τη Γιουροβίζιον
και την Πορτογαλία
τώρα το ...βάρος του τσολιά
θα νιώσ’ η Βραζιλία!

Να δώσει η Μεγαλόχαρη
ο Τσιάρτας να σκοράρει
του Ροναλντίνιο το βρακί
ενθύμιο να πάρει.

Δώστε βρε μάγκες το βρακί
στο Μήτσο το Δανίκα
τι σχέση έχει να μας πει
τ' οφσάιντ με το ΙΚΑ.

Αν πιάσει ο Γκούμας τον Κακά
κι ο Γιούρκας τον Μπελέτι
το βράδυ στην Ομόνοια
εγώ εσύ κι η Καίτη.

Μα αν , και ο μη γένοιτο,
μας σκίσει ο Αντριάνο,
έλα σ’ εμένα τζόγια μου
κι εγώ θα σε γλυκάνω!

(Αφιερωμένο στον θείο που φέρεται κιμπάρικα. Γιασάν θείο!)

Τους κοιμίσαμε τους Βραζιλιάνους, και του χρόνου στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου θα τους κερδίσουμε εύκολα. Είχαν κενά στην άμυνα αλλά δυστυχώς δεν ήταν ποτέ στην άμυνα. Οι δικοί μας δεν κατέβαιναν γιατί, σου λέει, αφού θα ξανάρθουνε αυτοί, γιατί να τρέχουμε εμείς;

Το όλον ΠαΣοΚ συσκέπτεται

-Βαγγέλη, η Νέα Δημοκρατία δεν άλλαξε καθόλου.
-Κάνεις λάθος Άκη. Το '77 οι πολίτες έκρυβαν τον "Ριζοσπάστη" μέσα στα "Νέα" - τώρα κοντεύει να συμβεί ακριβώς το αντίθετο.

Πριν το τέλος

Το όνομά μου είναι Κατερίνα. Είμαι 36 ετών και εργάζομαι σαν νοσοκόμα στη μονάδα εντατικής νοσηλείας μεγάλου ιδιωτικού νοσοκομείου της Αθήνας. Στο δωμάτιο 3 βρίσκεται ένας μικροκαμωμένος άντρας 85 ετών. Πεθαίνει.

Βρίσκεται στη ζωή επειδή η οικογένειά του αρνείται να παραδεχτεί το αναπόφευκτο και έχει πολλά χρήματα για να πληρώσει την ακριβή νοσηλεία. Σε αντίθετη περίπτωση θα είχε πεθάνει πριν δυο μήνες.

Χτες στις 6 το πρωί μπήκα στο δωμάτιό του. Κοιμόταν. Έλεγξα τους ορούς, τον καθετήρα και το οξυγόνο. Κοίταξα τα οξύμετρα και τα καρδιογραφήματα . Όλα εντάξει.

Ήμουν έτοιμη να βγω από το δωμάτιο, όταν τον άκουσα να προσπαθεί να μιλήσει. Δεν μου είχε μιλήσει τις τελευταίες τρεις μέρες. Πήγα γρήγορα κοντά του και έσκυψα από πάνω του. Τα μάτια του ήταν κλειστά. Η φωνή του έβγαινε με μεγάλη δυσκολία και οι λέξεις σε απόσταση μεταξύ τους. Καλούσε ανθρώπους.

«Μάνα…»

«Πατέρα…»

«παπα-Πέτρο…»

«Δάσκαλε…»

«Κατερίνα…»

Του έσφιξα το χέρι. «Εδώ είμαι. Τι θέλετε;»

«Οι άλλοι… γιατί… δεν… απαντάνε;»

...





(Σε όσους αγάπησα και δεν θα ξαναγυρίσουν)

Σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε

Αγαπητές πολυπληθείς φίλες αναγνώστριες και μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού φίλοι αναγνώστες, επιστρέφω από το Λος Άντζελες! Βρίσκομαι στο Κονκόρντ που μου διέθεσε ο φίλος Ζακ Σιράκ -σε αντάλλαγμα θα αναλάβω να μεταστρέψω τη γαλλική κοινή γνώμη υπέρ του "Ναι" στο Ευρωσύνταγμα. Γύρω μας πετούν και 40 Φάντομ of the Opera, τα οποία έχει στείλει η ελληνική κυβέρνηση ως τιμητική συνοδεία. Βέβαια ο πιλότος πατάει γκάζι και μας χάνουν, αλλά τον μαλώνω και κόβει για να μας φτάσουν και να μας κεράσουν ένα παγωτό. Θα πέσω με αλεξίπτωτο στην Αθήνα και πιο συγκεκριμένα στα ραδιοφωνικά στούντιο της ΕΡΤ. Δεν χρειάζεται να σας πω ποιος είναι ο καλύτερος σταθμός -για να διαβάζετε "πιτσιρίκο" αγαπητές φίλες, είναι προφανές πως έχετε εξαιρετικά υψηλή αισθητική και τον έχετε ήδη εντοπίσει. Έχει τους καλύτερους παραγωγούς, παίζει "του κόσμου τις μουσικές", και βέβαια σε αυτόν δουλεύουν τα καλύτερα παιδιά -είναι όλοι φίλοι μου. Τα λέμε στον "αέρα". Stay tuned!

πιτσιρίκος

Υ.Γ.1 Βλέπω στο eXTReMe Tracking πως το blog μου σπάει όλα τα ρεκόρ παρόλο που έλειψα. Για πότε έφτασα μια αναπνοή από τους 10.000 επισκέπτες πριν κλείσει ένας μήνας, ούτε που το κατάλαβα. Θέλω να σας διαβεβαιώσω πως είμαι πολύ δυσαρεστημένος με αυτήν την εξέλιξη. Πολύ σας άρεσε το "Ποιος σκότωσε τον Νίκο Κούρκουλο" -δεν έπρεπε να το "ανεβάσω". Επιτέλους θέλω να μάθω και τι έγινε κατά τη διάρκεια της απουσίας μου. Μα και η τηλεόραση με ανέφερε; Δεν έφταναν τα ραδιόφωνα, τα περιοδικά και οι εφημερίδες; Που θα πάει αυτή η κατάσταση; (Ευχαριστώ Σοφία)

Υ.Γ.2 Ποιος είναι αυτός ο Μέντης Μποσταντζόγλου που θυμίζει εμένα; Καινούριος είναι;

δια την αντιγραφήν Τζέλα Στασέρα Μιμπούτο (γραμματεύς πιτσιρίκου)

Ποιος Σκότωσε τον Νίκο Κούρκουλο;

Όσα συνέβησαν στη Βουλή και δεν τόλμησε να δείξει η τηλεόραση

Ανταπόκριση από Laguna Beach Los Angeles
του Pitsirikos Hilton

Η ελληνική Βουλή συνεδρίασε επί τρία μερόνυχτα για να αποφασίσει αν θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Όλα ξεκίνησαν όταν ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ Γιώργος Παπανδρέου υπέβαλλε πρόταση δυσπιστίας εναντίον του κ. Αλογοσκούφη, θεωρώντας τον υπεύθυνο για την τιμή του καφέ, τα κινέζικα ατμοσίδερα και την ήττα της εθνικής ομάδας από την Ουκρανία.



Οπου φύγει φύγει

Οι βουλευτές κλειδώθηκαν στη Βουλή και άρχισαν να πλακώνονται. Οι μόνοι που πρόλαβαν να την κάνουν ήταν οι βουλευτές του ΚΚΕ που είδαν την ευκαιρία για ένα τριήμερο διακοπών μπροστά τους και την εκμεταλλεύτηκαν, παίρνοντας τους δρόμους για να πουλήσουν τον Ριζοσπάστη και το «Cosmopolitan» -σελίδα 69 «πώς να αποπλανήσετε έναν κομμουνιστή χωρίς να γραφτείτε στο Κόμμα ή να αγοράσετε κουπόνια». Δικηγόρος του κ. Αλογοσκούφη ήταν ο διακεκριμένος ποινικολόγος κ. Κούγιας, ο οποίος δήλωσε πως ο πελάτης του είναι αθώος και στη θέση του θα έπρεπε να κάθονται ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος, ο Λάκης Λαζόπουλος και η Μπέμπα Μπλανς. Η πρόεδρος της Βουλής κ. Άννα Μπενούδα Ψαράκη τον έβαλε στη θέση του λέγοντας πως «εδώ δεν είναι τηλεοπτικό στούντιο» και δίνοντας παράλληλα τον λόγο στο Νίκο Κακαουνάκη που ήταν πολιτική αγωγή. Ο κ. Κακαουνάκης είπε πως «το ΠαΣοΚ είναι καταδικασμένο να πετύχει», αν και τον ίδιο δεν τον χαλάει που είναι στην αντιπολίτευση, γιατί σιγά μην του έδινε το Mega εκπομπή, αν το ΠαΣοΚ ήταν κυβέρνηση – ακόμα θα τραβιόταν με το μικρόφωνο στη λαχαναγορά και θα πιάνονταν οι τιράντες του στα τσιγκέλια με τα σκόρδα.



Είμαστε καταδικασμένοι να πετύχουμε

Τον λόγο πήρε ο κ. Παπανδρέου που γιουχαΐστηκε άσχημα από όλους τους άνδρες του κοινοβουλίου που δεν του συγχωρούν πως πήγε και διάλεξε την έδρα της Θεσσαλονίκης αντί για την έδρα της Λάρισας, στέλνοντας έτσι την Εύα Καϊλή στο Mega και όλους εμάς κάθε Σάββατο και Κυριακή μεσημέρι να ψάχνουμε σαν τρελοί να βρούμε τηλεόραση για να δούμε τις ειδήσεις. Στον κ. Παπανδρέου χρεώνεται και η φυγή του Τζιοβάνι στη Βραζιλία, γιατί αν και ο Βραζιλιάνος σούπερ σταρ έγινε μέλος του ΠαΣοΚ, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του προέδρου στους οικονομικούς μετανάστες, ο κ. Κόκκαλης δεν του αγόρασε σπίτι στο Ζεφύρι, αλλά στη Φιλοθέη, με αποτέλεσμα όποιος τον έβλεπε να περπατάει στο δρόμο, να παίρνει τηλέφωνο την αστυνομία για να έρθει να τον συλλάβει. Ο κ. Παπανδρέου είπε πως «το ΠαΣοΚ είναι καταδικασμένο να πετύχει», επιβεβαιώνοντας τις πληροφορίες του κ. Κακαουνάκη, και ευχήθηκε βίο ανθόσπαρτο στον νιόπαντρο κ. Πάνο Καμμένο που έκανε το μήνα του μέλιτος στο καφενείο της Βουλής κερνώντας γκαζόζες και καραμέλες. Η ευχή του κ. Παπανδρέου ήταν στο δρόμο της συναίνεσης και χειροκροτήθηκε απ’ όλους τους βουλευτές με εξαίρεση τους βουλευτές του Συνασπισμού που δεν ήξεραν τι να κάνουν επειδή ο κ. Αλαβάνος είχε πάει προς νερού του και οι 666 τάσεις του κόμματος δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν στο λεπτό αυτό θέμα. Ο κ. Καραμανλής πήρε το λόγο και είπε στον κ. Παπανδρέου τη γνωστή ρήση του Βολταίρου «διαφωνώ με ό,τι λες, αλλά βασικά χέστηκα και δεν με νοιάζει καθόλου» και συνέχισε λέγοντας πως εχθρός της Ν.Δ. είναι ο κακός της εαυτός, τα διαπλεκόμενα και η κυτταρίτιδα , κλείνοντας με τη διαπίστωση πως «η κυβέρνηση είναι καταδικασμένη να πετύχει» κι αυτό ο λαός το έχει καταλάβει αφού μας έχει ήδη πετύχει όλους στο Δόξα Πατρί.


.
Ένα μύθο θα σας πω

Στο βήμα ανέβηκε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος που είπε πως προτείνει να επανέλθει το χριστουγεννιάτικο σίδερο που είχε βάλει στο Σύνταγμα και να φύγει το καρουσέλ για να μην ταλαιπωρούνται τα αλογάκια από το καυσαέριο, προκαλώντας έτσι την αυθόρμητη επιδοκιμασία των βουλευτών του Συνασπισμού που έχουν οικολογικές ευαισθησίες και δεν ντρέπονται να τις επιδεικνύουν. Μετά ο κ. Αβραμόπουλος έφυγε επειγόντως για την Τανζανία, όπου θα επιστρατεύσει όλη τη γοητεία του για να πείσει τους ιθαγενείς να έρθουν να ζήσουν τον μύθο τους στη Φαλκονέρα.




Ο κυρίαρχος λαός

Έξω από τη Βουλή ο λαός αγωνιούσε για το αποτέλεσμα της συνεδρίασης και είχε πλημμυρίσει την πλατεία Συντάγματος και τους γύρω δρόμους με αποτέλεσμα οι τσολιάδες να μην μπορούν να κάνουν αλλαγή φρουράς και να κατουριούνται πάνω τους, ενώ τα περιστέρια έψαχναν το κεφάλι του κ. Καρατζαφέρη μπας και βρουν κάπου να κουρνιάσουν, αλλά αυτός έλειπε σε ιεραποστολή στις Βρυξέλλες . Η λαϊκή αυτή μάζωξη ονομάστηκε «βυσσινί επανάσταση» γιατί όλα τα καλά χρώματα –κόκκινο, πορτοκαλί κτλ- τα είχαν προλάβει άλλοι. Το σύνθημα που κυριάρχησε ήταν το «Θέλουμε Μπελούτσι και όχι Μάρθα Βούρτση» ενώ το πλήθος τραγουδούσε το «Chiculata». Το τραγούδι αυτό –αφού αντικατασταθούν κάποιοι επαναστατικοί στίχοι- θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στον επόμενο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον που μάλλον τελικά θα γίνει στη μονάδα βιολογικού καθαρισμού στην Ψυτάλλεια, με εναλλακτικό τόπο διεξαγωής το Χάνι της Γραβιάς.




Κι ο Γιακουμάτος με το φανελάκι;

Μέσα στη Βουλή το κέφι είχε ανάψει και ο κ. Πάγκαλος, που πρόσφατα βάφτισε την κόρη του, κερνούσε τσίπουρο, γκοφρέτες, γλειφιτζούρια και προφυλακτικά. Στο βήμα ανέβηκε ο κ. Βενιζέλος, οπότε όλοι έβαλαν ωτασπίδες κι άρχισαν να επικοινωνούν με γραπτά μηνύματα. Τρεις ώρες μετά κι ενώ ο κ. Βενιζέλος βρισκόταν στον πρόλογο της ομιλίας του, χάλασε και ο κλιματισμός, με συνέπεια να βρωμίσει ο τόπος γιατί ήδη είχαμε φτάσει στην Κυριακή και όλοι είχαν να κάνουν μπάνιο και ν’ αλλάξουν εσώρουχα από την Πέμπτη το βράδυ. Η πρόεδρος της Βουλής τους κάλεσε να βγάλουν τα ρούχα τους, αφού πρώτα χωριστούν κατά φύλο –οι άνδρες δεξιά, οι γυναίκες αριστερά- και να ρίξουν σεντόνια ανάμεσα γιατί υπήρχε ο φόβος να κολαστούν οι κυρίες από το γυμνό κορμί του κ. Γιακουμάτου, που είναι πολύ ωραίο, όπως μας διαβεβαίωσε και ο ράφτης του στην εκπομπή της κ. Στάη «Όταν σε κοιτώ στα μάτια μην τα ρίχνεις χαμηλά». Η ζέστη ήταν αφόρητη και είχε ως αποτέλεσμα να αρχίσει να τρέχει η μαύρη καραμπογιά στα μέτωπα των ανδρών που βάφουν τα μαλλιά τους μόνοι τους, είτε από τσιγκουνιά, είτε επειδή φοβούνται μην τους πάρει κάνα μάτι σε κάποιο κομμωτήριο και δοθεί επιτέλους η εξήγηση στο περίεργο φαινόμενο από τα κεφάλια των ελλήνων βουλευτών να πέφτουν μόνο οι άσπρες τρίχες.



Όχι πάλι!

Πέντε ώρες μετά κι ενώ ο κ. Βενιζέλος ήταν στη μέση της ομιλίας του, στην αίθουσα της ολομέλειας μπήκαν Τσετσένοι αυτονομιστές ζωσμένοι με εκρηκτικά αλλά ήταν τέτοια πια η μπόχα που έπεσαν ξεροί και χρειάστηκε να τους προσφερθούν οι πρώτες βοήθειες από τους γιατρούς βουλευτές που τήρησαν τον όρκο του Ιπποκράτη χωρίς να υπολογίσουν το ασυμβίβαστο. Δυο ώρες μετά μπουκάρισαν στη Βουλή οι διακόσιοι αντιεξουσιαστές που ήταν τις προάλλες στο Πολυτεχνείο, αλλά με το που είδαν τον κ. Βενιζέλο στο βήμα, το έβαλαν στα πόδια φωνάζοντας «Όχι πάλι!», ξυπνώντας έτσι τους βουλευτές του Συνασπισμού που είχαν πάρει αριστερή στροφή και κοιμόντουσαν αγκαλίτσα.



Νίκας τοις Βασιλεύσι

Με το που τελείωσε η 16ωρη ομιλία του κ. Βενιζέλου μπήκε στη Βουλή ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος για να ορκίσει τον κ. Αλογοσκούφη και να πει τα κάλαντα. Οι βουλευτές της ΝΔ έκαναν το σταυρό τους γονατιστοί, ενώ οι βουλευτές του ΠαΣοΚ σε ένδειξη διαμαρτυρίας έψαλλαν τον Ακάθιστο Ύμνο καθιστοί, εκτός από την κ. Κούρκουλα που είναι θυμωμένη με το Θεό λόγω της περιουσίας της θείας της, Δήμητρας Μερτικοπούλου που έχει περιέλθει στον μητροπολίτη Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Αμβρόσιο. Ξαφνικά η κ. Κούρκουλα είδε στα θεωρεία της Βουλής την Παναγία να κρατάει τον Χόχο στην αγκαλιά της κι άρχισε να ψέλνει το «Ω γλυκύ μου έαρ» σε ρυθμό ραπ, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης ακόμα και στους βουλευτές του Συνασπισμού, που επειδή δεν ήξεραν τι στάση να κρατήσουν στην εμφάνιση Χριστόδουλου, είχαν χωθεί κάτω από τα έδρανα.




Η λύτρωση

Ο κ. Αλογοσκούφης ορκίστηκε πως είναι αθώος, αλλά κανείς δεν έμοιαζε να τον πιστεύει και η καταδίκη του να συνεχίσει να είναι υπουργός και να ζει σε πολυτελέστατο σπίτι, βγάζοντας ένα σκασμό λεφτά, έμοιαζε σίγουρη. Ξαφνικά πετάχτηκε πάνω μια όμορφη κοπέλα και φώναξε : «Σταματήστε! Θα μιλήσω!». «Όχι! Όχι Λένα! Μην την πιστεύετε! Λέει ψέμματα!», φώναξε ο κ. Αλογοσκούφης. «Ποια είστε κυρία μου; Τι έχετε να πείτε;», ρώτησε η κ. Μπενούδα Ψαράκη. Ήταν η Λένα, η αδελφή της Ρέας και είπε πως ο κ. Αλογοσκούφης είναι αθώος και πως δεν σκότωσε αυτός τον Κούρκουλο αλλά η Λάσκαρη, που την είχε αφήσει ξεβράκωτη στο δάσος, επειδή τον έπιασε καβάλα στο δωμάτιο με την ίδια της την αδελφή. Μετά η Λάσκαρη πήγε φυλακή, αν και ο Κούρκουλος δεν είχε πεθάνει στ’ αλήθεια αφού μετά παντρεύτηκε τη Μαριάνα Λάτση κι έγινε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, αλλά ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης, που έπαιζε και μπάσκετ με τον Βουτσά, την περίμενε, κι αυτό αποδείχτηκε λάθος του, επειδή η Λάσκαρη μόλις βγήκε από τη φυλακή πήγε και παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο κι αυτοεξορίστηκε στη Μύκονο, μη μπορώντας να συγχωρέσει τον εαυτό της για την πίκρα που είχε προκαλέσει στους γονείς της, τον Παντελή Ζερβό και την Ελένη Ζαφειρίου. Όλοι οι βουλευτές ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και ιαχές «Αθώος! Αθώος!». Ο κ. Αλογοσκούφης έπεσε στις αγκαλιές της Άντζελας Γκερέκου και της Έλενας Κουντουρά και μετά τραγούδησε το «Υπάρχω» με την κιθάρα του, κάνοντας τους πάντες να κλαίνε γοερά, εκτός από τους βουλευτές του Συνασπισμού που δεν είχαν πάρει οδηγίες και πιάστηκαν στον ύπνο από τις αναπάντεχες εξελίξεις. Έτσι έγιναν τα πράγματα και να μην πιστεύετε αυτά που διαβάζετε αλλού. Εμείς εδώ κάνουμε ρεπορτάζ. Τώρα πάω να παίξω μπάλα.

(Για την Acid K, τη Bibi2409, τη Loucretia και τη Maggiemay)

Υ.Γ. Θα μου επιτρέψουν οι ανωτέρω κυρίες να αφιερώσω εκ των υστέρων αυτό το εξαιρετικό κείμενο -που γράφτηκε σε laptop στη Laguna Beach, με κίνδυνο να ξαναφύγει καμιά βίλα από τους λόφους, όπως τις προάλλες, και να πέσει πάνω στο κεφάλι μου- και σε μια κυρία που γιορτάζει. DiS χρόνια πολλά! Το δώρο μου είναι ο εαυτός μου! Επιστρέφω! Αύριο το βράδυ είμαι στο ραδιόφωνο! Θες να έρθεις κι εσύ;

Ο κύριος Πιτσιρίκος ευχαριστεί και ανταποδίδει

Σε ενικό ευγενείας

Γεια σου Στάθη. Σε γουστάρω γιατί είσαι πουτανιάρης σαν κι εμένα. Από την άλλη είσαι και θεοσεβούμενος – εγώ δεν είμαι, αλλά γουστάρω το συνδυασμό. Απ’ αυτά που γράφεις, μάλλον είσαι και κιμπάρης σε όλα σου – πρέπει τα λεφτά σου να τα γαμάς τη μάνα.


Οι περισσότεροι bloggers ούτε να τους χέσεις δεν είναι και να μη ζηλεύεις κανέναν. Στη θέση της καρδιάς έχουνε πέτρα. Ούτε τον καημό της μάνας τους δεν μπορούν να νιώσουν. Μικρόψυχοι και μικρονοϊκοί. Μπροστά τους ο Ριχάρδος Σωμερίτης μοιάζει με προσωκρατικό φιλόσοφο. Οι ενωμοτάρχες του ’50 πιο προοδευτικοί ήταν. Τα κορίτσια διαφέρουν –τα σώζει η τακτική αιμορραγία, το παιχνίδι της ζωής με τον θάνατο μέσα στη μήτρα τους.


Πήγες κι εσύ και διάλεξες κάποιους απ’ αυτούς που γουστάρω. Τον thas, τον θείο, το πρόβατο, τη Σοφία. Η Σοφία είναι τεμέτερον και ήθελα να τη στεφανωθώ, αλλά η καρδιά της ανήκει αλλού και κοιμάται σε ξένο πια στρώμα, τώρα είναι κυρία αλλουνού, μα εγώ περιμένω ακόμα . Τέλος πάντων, βαρέθηκα να περιμένω και θα παντρευτώ την Κουρούνα που έχει και προίκα.


Ο πιο καλός blogger είναι –χρόνια τώρα- ο συνονόματός σου που δουλεύετε στο ίδιο μαγαζί. «Μ’ αρέσουν οι καρδιές σαν τη δικιά του», κι ας μη μ’ αγαπάει. Αν τα ‘χετε καλά και μιλάτε, πες του χαιρετισμούς. Αν δεν μιλάτε, πάλι πες του χαιρετισμούς για να μιλήσετε. Δεν κάνει.


Μου άρεσε που με πήραν οι φίλοι τηλέφωνο στην άλλη άκρη της γης και μου είπαν «ο Τσαγκαρουσιάνος έτσι κι έτσι». «Σταρ Πιτσιρίκος»; Γέλασα. Σε παρακαλώ όμως να μη γράψεις ξανά. Άμα πεθάνω μόνο – και είσαι γερός- να γράψεις «ήταν ωραίος μάγκας με καλή καρδιά». Δεν είμαι ακριβώς έτσι, αλλά αν δεν μάθαμε στη ζωή να λέμε μια καλή κουβέντα γι’ αυτόν που φεύγει, σκατά στα μούτρα μας. Να ‘σαι καλά μάγκα.

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες μένουν πάντα παιδιά!

ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΖΕΙ!

Την περασμένη εβδομάδα, συνθέτες , στιχουργοί κι ερμηνευτές συναντήθηκαν με τη διοίκηση της ΕΡΤ, προκειμένου να ανταλλάξουν απόψεις για το 37ο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης . Η συνάντηση έγινε στη ραδιομέγαιρα της Αγίας Παρασκευής.

Οι άντρες καλλιτέχνες ήταν βέβαια πολύ περισσότεροι γιατί οι γυναίκες είχαν να κάνουν και φασίνα. Ανάμεσά τους ξεχώρισαν σημαντικές προσωπικότητες του ελληνικού πενταγράμμου, όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Γιώργος Νταλάρας και ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς. Ο Διονύσης Σαββόπουλος πρότεινε το Παλέ ντε Σπορ να γκρεμιστεί και στη θέση του να φτιαχτεί ένα θέατρο με μορφή πενταόροφης τούρτας πουτίγκα, το οποίο ξαφνικά θα ανοίγει, κι από μέσα θα πετιέται η Μπουμπουλίνα με παρεό. Ο Γιώργος Νταλάρας ενθουσιάστηκε με την ιδέα του Νιόνιου κι άρχισε να τραγουδάει το «στην Αθήνα μες το κέντρο φύτρωσε καινούργιο δέντρο», που είχε να το τραγουδήσει σχεδόν τριάντα χρόνια, αλλά το είπε φαρσί, προκαλώντας τα χειροκροτήματα των παρευρισκομένων, που ήρθαν στο κέφι κι άρχισαν να τα σπάνε όλα, αποδεικνύοντας πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες παραμένουν πάντα παιδιά. Ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς χάλασε λίγο την εορταστική ατμόσφαιρα, λέγοντας πόσο κρίμα είναι που η μεγάλη Ρένα Παγκράτη δεν ζει για να δει αυτές τις ιστορικές στιγμές. Ο Γιώργος Μαζωνάκης συγκινήθηκε κι άρχισε να του τραγουδάει το «Σ’ έχω κάνει Θεό» για να τον παρηγορήσει, αλλά ο Ρόμπερτ ήταν απαρηγόρητος, γιατί πήγε και θυμήθηκε πως στη Γιουροβίζιον το ’76, η μοδίστρα κατά λάθος είχε φτιάξει και τα δυο παντελόνια στα μέτρα του Πασχάλη, με αποτέλεσμα να του σχιστεί το παντελόνι στον καβάλο, και να μην μπορέσει να κάνει το τριπλό άξελ, στερώντας έτσι τη χώρα μας από ένα ακόμα βραβείο Νόμπελ. Ο Γιώργος Κατσαρός με το σαξόφωνό του άρχισε να παίζει το «βρήκα στην Αμφιλοχία το Σταμούλη το λοχία», αλλά οι υπόλοιποι το θεώρησαν μιλιταριστικό και τον ανάγκασαν να παίξει το «Στ’ άρματα, στ’ άρματα» και το «Υπάρχει άλλη» της Μάρως Λύτρα. Μετά, με παρότρυνση του Σταμάτη Κραουνάκη, άρχισαν να παίζουν κρυφτό στους διαδρόμους της ΕΡΤ –αποδεικνύοντας και πάλι πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες παραμένουν παιδιά- αλλά οι υπάλληλοι της ΕΡΤ την είχαν κάνει κοπάνα και όλα τα γραφεία ήταν κλειστά, οπότε δεν είχαν που να κρυφτούν και σταμάτησαν. Βέβαια κάποιος πρέπει να το πει στον Αντώνη Βαρδή που είναι ακόμα κρυμμένος στο λεβητοστάσιο της ΕΡΤ και δεν «βγαίνει». Το παιχνίδι συνεχίστηκε με μακριά γαιδούρα, τα μήλα, συγκρουόμενα και ρώσικη ρουλέτα, αλλά διακόπηκε απότομα όταν έφτασε ο Κώστας Καφάσης φέρνοντας επιστολή στήριξης από τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Τώνη Βαβάτσικο και τον Μαραντόνα. Επειδή υπήρχε κίνδυνος η επιστολή να περιέχει εκρηκτικά, εξετάστηκε ενδελεχώς από τον Γιώργο Τσαλίκη που ήταν πυροτεχνουργός κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του στο «Ρομέο». Μετά παραδόθηκε στον Μίμη Πλέσσα, που τη διάβασε με τον γνωστό επαναστατικό του τρόπο, με αποτέλεσμα να τους πιάσουν όλους τα κομμουνιστικά τους και να αρχίσουν να φωνάζουν συνθήματα όπως «Ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα», «Ελλάδα –Κύπρος –Παλαιστίνη Αμερικάνος δεν θα μείνει», και «Ελλάς – Ευρώπη - Ολυμπιακός».

Μετά το πέρας των εργασιών και των αθλοπαιδιών, τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργοί και κατάσκοποι από άλλα επαγγέλματα, πήγαν στο λούνα παρκ, αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες παραμένουν πάντα παιδιά. Εκεί, αφού έφαγαν όλα τα λεφτά τους, αποφάσισαν να κάνουν ανακοινώσεις στους δημοσιογράφους που από το πολύ πέρα δώθε μέσα στο λιοπύρι είχαν κουτουρντίσει και κάνανε λασπόλουτρα ξεβράκωτοι. Οι ανακοινώσεις έγιναν από τον κ. Σπανό και τον κ. Χατζηνάσιο, σε μια προσπάθεια να γίνει σε όλους κατανοητό πως προωθούνται οι νέοι δημιουργοί, με τον ίδιο τρόπο που ο κ. Γιώργος Παπανδρέου φέρνει αυτό το νέο, που μέσα από μια ριζική ανατροπή νοοτροπιών και αντιλήψεων του παρελθόντος θα οδηγήσει τη χώρα με διαφάνεια και αλληλεγγύη στην ποιοτική πρόοδο, χωρίς όμως να ξεχνάμε την αποκέντρωση, το σουηδικό μοντέλο και τα «χριστιανόπουλα που θα πάμε με φτερά να πούμε μήνυμα που φέρνει τη χαρά», αξιοποιώντας τη διεθνή εμπειρία και τον καθετήρα.

Κυρίες και κύριοι, η επιτροπή αποφάσισε το Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης να γίνει στη Θεσσαλονίκη! Η ριζοσπαστική όσο και δύσκολη αυτή απόφαση πάρθηκε για να μπορέσει ο θεσμός να ταυτιστεί με το όνομά του, αλλά και που να τρέχεις τώρα να ξανατυπώνεις προγράμματα κι αφίσες με άλλο όνομα βρε αδερφέ; Για τέτοια είμαστε τώρα; Ο κ. Χατζηνάσιος είπε πως εξετάστηκαν ακόμα οι περιπτώσεις του Γοργοπόταμου, της Αλαμάνας και της Χαμένης Ατλαντίδας, αλλά οι τόποι αυτοί δεν είναι ερωτικοί όπως η Θεσσαλονίκη, που οι άνθρωποι το κάνουν στους δρόμους και πάνω στα δέντρα χωρίς ντροπές και προκαταλήψεις. Τα τραγούδια του Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης θα είναι όλα στα ελληνικά και όλες οι λέξεις θα περάσουν από τεστ Παπ, για να τσεκαριστεί αν είναι ορίτζιναλ ελληνικές ή τίποτα ξένες. Μεγάλο πρόβλημα υπάρχει με τις λέξεις –αντιδάνεια, δηλαδή τις λέξεις εκείνες που μας τις κλέψανε οι άλλοι λαοί που μας ζηλεύουνε και μετά μας τις επέστρεψαν σαν ξένες, αλλά εμείς δεν μασάμε, και φέρτε μας πίσω κακομοίρηδες τα μάρμαρα του Παρθενώνα , την Έλενα Παπαρίζου και τη φέτα, που το όνομά της είναι η ψυχή μας –που βγαίνει- γιατί δεν θα αφήσουμε την Άννα Βίσση να κάνει διεθνή καριέρα και θα παραμείνετε βάρβαροι! Στο σημείο αυτό έκανε παρέμβαση από κάτω κι αριστερά ο Νότης Σφακιανάκης ο οποίος επανέλαβε την παλιότερη δήλωσή του, πως η λέξη «ραπ» προέρχεται από την ελληνική λέξη «ράπισμα», η οποία προέρχεται από την ελληνική λέξη «ραπανάκι», η οποία προέρχεται από την ελληνική λέξη «ραπτομηχανή», η οποία δεν ξέρουμε από πού προέρχεται γιατί ο μπαμπάς της σκοτώθηκε στην Αργοναυτική εκστρατεία και είναι ορφανή. Οι υπόλοιποι καλλιτέχνες χειροκρότησαν τη δήλωση αυτή και μέσα σε ένα γενικότερο χάβαλο, μπουγέλωσαν το Νότη, ραπίζοντας τον στις φαβορίτες –που είναι ελληνική λέξη και βγαίνει από το «φασίολος»- αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες παραμένουν πάντα παιδιά.

Σε μια προσπάθεια να τονωθεί το ελληνικό ύφος του Φεστιβάλ, οι καλλιτέχνες αποφάσισαν πως τα τραγούδια θα εκτελούνται αποκλειστικά με αρχαία μουσικά όργανα, όπως η λύρα , η κιθάρα, ο αυλός, ο μπουζουκομπαγλαμάς και οι καστανιέτες, ενώ τα τραγούδια θα είναι σε ελληνικούς παραδοσιακούς χορευτικούς ρυθμούς, όπως ο καλαματιανός, ο τσάμικος, ο μπάλος, το φλαμένκο και το τουίστ της μπλε ποδιάς. Οι άρρενες τραγουδιστές θα φορούν τη στολή του τσολιά και οι γυναίκες τη φορεσιά Αμαλία, ενώ στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου θα παρελάσουν στο Λευκό Πύργο και στο Σινικό Τείχος, τραγουδώντας την «Παπαλάμπραινα» και το «Gucci φόρεμα».

Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες και το Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού, προβλέπεται η αναβίωση και άλλων γιορτών της αρχαιότητας όπως τα Ελευσίνια Μυστήρια, τα Δημήτρια, το σπάσιμο των πιάτων, ο λουλουδοπόλεμος και το τάκα-τάκα.


Στα πλαίσια των τιμητικών εκδηλώσεων και βραβεύσεων στις μεγάλες ιστορικές μορφές του ελληνικού τραγουδιού θα υπάρξουν αφιερώματα στη Νάνα Μούσχουρη, τη Νάντια Κωνσταντοπούλου, τον Θωμά Μπακαλάκο και τις Hi-5. Το Φεστιβάλ θα παρουσιάσει η ανανεωμένη Δάφνη Μπόκοτα, που κάτω από τις στιλιστικές οδηγίες του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου, θα εμφανιστεί με μπούρκα και βατραχοπέδιλα, ενώ το γενικό πρόσταγμα θα έχει ο θριαμβευτής των Ολυμπιακών Αγώνων Δημήτρης Παπαϊωάννου και η Τζίνα Βαρώνη, που έκανε εγχείρηση προστάτη για να αφαιρέσει το μασαζοκαλσόν. Από το Φεστιβάλ αποκλείστηκε ο Κώστας Μπίγαλης, επειδή το τραγούδι του είχε κυκλοφορήσει πέρσι στην Ουγκάντα μέχρι που το συνέλαβαν.


Οι καλλιτέχνες διατράνωσαν τη θέλησή τους το Φεστιβάλ να αποτελέσει μια ποιοτική απάντηση στο τηλεοπτικό υποπροϊόν που ονομάζεται «Fame Story». Γι’ αυτό, το Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης θα διαρκεί τρία χρόνια και θα μεταδίδεται ζωντανά επί 24ώρου βάσεως και από τα τρία κρατικά κανάλια, αλλά και από το δορυφορικό πρόγραμμα της ΕΡΤ. Σε αυτό το σημείο, και πριν πέσει το κύκλωμα κι ο δορυφόρος πάνω σε καμιά φάλαινα δολοφόνο που μασουλάει αμέριμνη τίποτα φώκιες, θέλω να στείλω τους χαιρετισμούς μου σε όλους τους Έλληνες μετανάστες που αποδεικνύουν έμπρακτα το καλό τους γούστο διαβάζοντας τον πιτσιρίκο από το διαδίκτυο, αλλά και στον ανύποπτο εκείνο μετανάστη που μπορεί κάπου στον Καναδά να ξεδιπλώνει τίποτε αυγά που του έχουν στείλει οι συγγενείς του από το χωριό, τυλιγμένα με τη συγκεκριμένη σελίδα του σπουδαίου αυτού ιστολογίου. Καλή πατρίδα πατριώτες!

(στην κ. Έλενα Ακρίτα με αγάπη)

(Συγγνώμη που δεν σας είπα όλη την αλήθεια. Στην πραγματικότητα είμαι στο Λος Άντζελες για δουλειά εδώ και 15 μέρες. Ως εκ τούτου δεν καταλαβαίνω Χριστό απ' όσα γράφονται σε σχόλια και μέιλ. Σας ζηλεύω. Δεν ξέρετε πόσο δύσκολα τα φέρνουν βόλτα οι άνθρωποι εδώ.)

Περιμένοντας τον Μητσό

Σε αυτό εδώ το ποστ θα έλθει ο κ. Μ.Μ. για να εκφράσει τις απορίες του. Μου εξέφρασε την επιθυμία (στο μπλογκ του Γ.Κ.) να μάθει μερικά πράγματα και είναι σεβαστή. Τον προσκαλώ λοιπόν. Παρακαλώ τις κυρίες και τους κυρίους που είναι στα links μου να ρίχνουν μια ματιά. Σχεδόν όλοι είστε ενημερωμένοι και εφοδιασμένοι με στοιχεία και ίσως έχετε μια ευκαιρία να αφήσετε το αποτύπωμά της μεγαλειώδους σκέψης σας. Το γέλιο είναι εξασφαλισμένο. Τώρα πάω για ύπνο. Στο L.A. ξημερώνει και το June bloom έχει σκεπάσει όλη την πόλη. Είναι πολύ όμορφα και κρίμα που δεν είστε εδώ. Γιατί δεν έχει και στην Αθήνα σκιουράκια στους δρόμους; (Γιατί θα τα πατούσαν τα αυτοκίνητα ανόητε.)

Υποψιάζομαι πως ο Μ.Μ. θέλει να αυξήσει την επισκεψιμότητα του ιστολογίου του που είναι λίγο θλιβερή. Ας τον βοηθήσουμε, αλλά μην ξεχνάτε πως έχει και παιδάκια. Μη χάσει και τη δουλειά του. Ευχαριστώ.

Επίσης νομίζω, πως ο Μ.Μ. έχει ακόμα την εντύπωση ότι τα blog είναι στήλες αστικών εφημερίδων που ή σου λέει το αφεντικό τι θα γράψεις ανάλογα με τα συμφέροντά του ή το καταλαβαίνεις μόνος σου κι αυτολογοκρίνεσαι. Ας τον βοηθήσουμε να καταλάβει. Κάποιοι δημοσιογράφοι στενεύονται στο διαδίκτυο-δεν τους χωράει. Νομίζουν πως αν γράψουν κάτι σε μια γωνιά ενός μπλογκ, είναι σαν να συζητάνε με τις φίλες τους στο γραφείο για τα γκομενικά τους και το πλέξιμο. Δεν καταλαβαίνουν επίσης το διαδραστικό του πράγματος, επειδή εδώ βλέπουν τις αντιδράσεις στα γραπτά τους από πρώτο χέρι. Διαβάζουν αυτά που λένε οι κοινοί θνητοί μεταξύ τους και φρικάρουν, γιατί άλλα νόμιζαν. Αυτοί θα γίνουν blogger, όχι εμείς σαν αυτούς. Σε διαφορετική περίπτωση- αν είμαστε εντελώς ακίνδυνοι δηλαδή και γράφουμε κείμενα σαν γριές- είμαστε όλοι περιττοί. Οι Αμερικανοί blogger, αλλά και οι Γάλλοι, έδειξαν το δρόμο, αλλάζοντας τα φώτα σε κάθε είδους εξουσία, που θεωρεί πως μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη. Πλάκα έχει να γράφω για τη Γιουροβίζιον και να γελάτε, αλλά που και που μου αρέσει να βγάζω και γλώσσα. Στην πραγματικότητα μόνο αυτό μου αρέσει. Προκαλώ όποιον νομίζει πως μπορεί, να μου τη μαζέψει. Διαφορετικά να πάει να παίξει με τις κούκλες του. Τα blog δεν θα γίνουν αστικό σαλονάκι μάγκες, ούτε στήλη αστικής εφημερίδας για τελειωμένους. Θα τα κάνουμε λίμπα και θα γουστάρουμε. Ολέ!

(Ευχαριστώ για τα μέιλ με τα συγχαρητήρια. Εγώ blogger ήμουν και θα είμαι. Αφού χαρήκατε τόσο πολύ όμως, να σας ευχηθώ και στα δικά σας! Μη γράφετε κείμενα σαν να είστε χορτασμένοι δημοσιογράφοι που νομίζουν πως είναι opinion leaders. Χέστε τους! Η πιάτσα διψάει για νέο αίμα και φρέσκια σκέψη, επειδή ο κόσμος βαρέθηκε και δεν τσιμπάει πια, κι αν δεν το βρει, θα κλείσουν πολλά μαγαζιά. Σας έχουν ανάγκη. Ξέρω τι σας λέω-πιστέψτε με. Σε όσους δεν γουστάρετε, να λέτε "όχι". Τα λέμε το πρωί- απόγευμα για σας. Νύσταξα. Νάνι τώρα.)

Παράλληλοι μονόλογοι

-Τόνι, η Ευρώπη δεν είναι χώρα, είναι ιδέα.
-Μπα, η ιδέα σου είναι!

Το πιτσιρίκι!

Κυρίες και κύριοι, αναγκάζομαι να φτιάξω ένα νέο ιστολόγιο -το πιτσιρίκι- για να φιλοξενήσει το αριστούργημα μου "Οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα. Όποιος τους θέλει αντάμα...". Αναγκάζομαι να το κάνω, επειδή το διαδίκτυο αποδεικνύεται πολύ στενόχωρο για τα χιλιάδες ταλέντα μου. Προβλέπεται η δημιουργία άλλων δεκαπέντε ιστολογίων που θα έχουν σκοπό να ανατρέψουν το σύστημα. Σύντομα ο "πιτσιρίκος" θα είναι εστιατόριο, καφετέρια, βιβλίο και σίριαλ, ενώ οι συζητήσεις για την ταινία έχουν ήδη ξεκινήσει. Το αδελφάκι μου, το "πιτσιρίκι", είναι φιλόξενο και ήρεμο για την ώρα, αν και είναι σίγουρο πως σε λίγες ώρες θα κατακλυστεί από τους χιλιάδες ταλαντούχους αναγνώστες του διαδικτύου, που ξέρουν να εκτιμούν ένα αριστούργημα , όταν αυτό αποκαλύπτεται μπροστά στα έκθαμβα και διψασμένα μάτια τους. Καλή ανάγνωση!

"Επάνω δεξιά"

Ο Άγιος Γεράσιμος, η συνάδελφος και το στριπ τάβλι

Η συνάδελφος Έλλη Στάη φιλοξένησε στην εκπομπή της «Εγώ έχω μάτια, εσείς κουμπότρυπες», τον υφυπουργό Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας κ Γεράσιμο Γιακουμάτο. Προσπάθεια της συναδέλφου ήταν να φέρει στην επιφάνεια το ανθρώπινο πρόσωπο του πολιτικού, που είναι κρυμμένο κάτω από το βούρκο, και το πέτυχε απόλυτα.

Η εκπομπή ξεκίνησε με μια ρεπόρτερ που είχε στήσει καρτέρι με το μαρκούτσι στο χέρι έξω από τη Βουλή και την έπεφτε στους αμέριμνους βουλευτές που πήγαιναν να χτυπήσουν κάρτα, για να πάνε μετά για καφέ στο Jimmy’s. Όλοι είχαν να πουν τα καλύτερα για τον κ. Γιακουμάτο. Ο κ. Πάγκαλος είπε πως τον εκτιμά γιατί είναι τρελός Κεφαλλονίτης και πως τον βλέπει να έρχεται στο ΠαΣοΚ, γιατί σαν τρελός που είναι, θα την κάνει τη μαλακία στο τέλος. Ο κ. Κουλούρης δήλωσε πως τους ενώνει η επτανησιακή τρέλα και πως ο Γεράσιμος θα μπορούσε να είναι στο ΠαΣοΚ, αλλά η ΝΔ του έδωσε πιο πολλά λεφτά και του έριξε από δίπλα κάτι φοβερές γκομενάρες από την Ουκρανία, για να αποσπάσει την υπογραφή του και να φορέσει τελικά τη δική της φανέλα και όχι του Παναθηναϊκού.

Μετά η ρεπόρτερ αποφάσισε πως δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από το Πούλιτζερ και μπουκάρισε στη Βουλή. Μας ανακοίνωσε πως ο κ. Γιακουμάτος είναι η ψυχή της παρέας στο καφενείο της Βουλής, γιατί πλακώνεται στους καφέδες και δεν ξέρει τι λέει. Κάτι καφενόβιοι βουλευτές επιβεβαίωσαν τα λεγόμενα της συναδέλφου, ενώ ο καφετζής είπε πως όταν βλέπει τον κ. Γιακουμάτο, παίρνει τηλέφωνο την καφετζού της Βουλής για να έρθει να του πει τους 32 καφέδες που πίνει, σαν τρελός Κεφαλλονίτης που είναι.

Πίσω στο στούντιο η κ. Στάη ρώτησε τον κ. Γιακουμάτο τι είναι αυτά που λένε οι Πασόκοι, πως δηλαδή θα έπρεπε να είναι στο ΠαΣοΚ κι όχι στη Νέα Δημοκρατία, λες κι έχει καμιά διαφορά σήμερα αν είσαι στο ΠαΣοΚ, στη ΝΔ ή στους Aνώνυμους Aλκοολικούς, αλλά κάτι έπρεπε να πει κι αυτή για να γεμίσει η ριμάδα η εκπομπή. Ο κ. Γιακουμάτος απάντησε πως του αρέσει πολύ η Έλενα Παπαρίζου και πως δεν ήταν σωστό αυτό που έκανε ο κ. Ιδανίκας να κάθεται να μιλάει για το τρύπιο βρακί της, γιατί κι αυτός είναι από φτωχή οικογένεια και ξέρει τι σημαίνει φτώχια, αν και δεν το θυμάται πολύ καλά.

Μετά η γνωστή ρεπόρτερ με το μαρκούτσι πήγε σε κάτι χαλάσματα στην Αγία Βαρβάρα και βρήκε το πρώτο αφεντικό του κ. Γιακουμάτου, που πρέπει να είναι πολύ ρουφιάνος, γιατί τα είπε όλα με το νι και με το σίγμα. Ο κ. Γιακουμάτος όταν ήταν μικρός, σαν κι εμένα, έφτιαχνε τάβλια στον συγκεκριμένο κύριο, ενώ μετά πήγαινε και πουλούσε πορτοκαλάδες στον κινηματογράφο. Μόλις τελείωνε από εκεί πήγαινε στα φανάρια όπου καθάριζε τζάμια και πουλούσε μπανάνες, φραπέ και λουλούδια. Όταν έπεφτε το ρεύμα και δεν δούλευαν τα φανάρια πασαλειβόταν όλος με φούμο και πήγαινε και πουλούσε cd στη λαχαναγορά, αν και η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική, το οποίο είναι ψέμα, γιατί η πειρατεία σκοτώνει τις πολυεθνικές και η μουσική είναι ήδη νεκρή, οπότε βγάλτε τη μούντζα από τα cd γιατί δεν θα ξαναγοράσουμε, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα και συγνώμη που παρασύρθηκα. Ο κ Γιακουμάτος στον ελεύθερο χρόνο του δούλευε και λουστράκος στα Δικαστήρια, σαν τον Βασιλάκη Καΐλα, κι ευτυχώς που ο ρουφιάνος, συγνώμη, το αφεντικό του κ. Γιακουμάτου πήγε στην τουαλέτα, γιατί έτσι όπως το πήγαινε, θα μας έλεγε πως τα βράδια πουλούσε το άνηβο κορμί του σε έκφυλους πλούσιους με αρρωστημένα βίτσια στην πλατεία Κουμουνδούρου, για να ζήσει την οικογένειά του.

Μόλις βγήκε από την τουαλέτα,όπου ως γνωστόν μας έρχονται οι καλύτερες ιδέες, κι ενώ ακόμα καλά-καλά δεν είχε σηκώσει τα παντελόνια του, είπε πως ο πατέρας του κ. Γιακουμάτου δεν τον άφηνε να ανάβει το φως για να μην καίει ρεύμα κι έτσι ο Γεράσιμος διάβαζε στο σκοτάδι, με αποτέλεσμα να έχει αποκτήσει όραση γάτας. Είπε κι άλλα για τον πατέρα Γιακουμάτο που δεν ζει πια, και μάλλον αυτός είναι ο λόγος που τον έλεγαν όλοι τσιγκούνη, αλλά θα τον σεβαστώ τον νεκρό άνθρωπο και δεν θα γράψω τίποτα. Μετά πήρε τη φιλόδοξη συνάδελφο από το χέρι και πήγε και της έδειξε που ήταν το σπίτι του κ. Γιακουμάτου, που πάρκαραν το αυτοκίνητο, που άπλωναν τα σώβρακα και που έκαναν τα κακά τους –δεν είχαν τουαλέτα στο σπίτι και πήγαιναν πίσω απ’ τα κυπαρίσσια με την εφημερίδα στο χέρι- αν δεν είχαν εφημερίδα (που ήταν κι ακριβή) σκουπίζονταν με τα χόρτα. Στο τέλος αποκάλυψε πως ο κ. Γιακουμάτος αγαπούσε πολύ τη μητέρα του, δημιουργώντας αίσθηση στο πανελλήνιο, γιατί τα αγόρια στην Ελλάδα σπάνια αγαπάνε τις μανάδες τους, ενώ το σύνηθες είναι να τις μισούν, να τις μαστιγώνουν και να τις εκδίδουν επί χρήμασι στην Τρούμπα για να κονομήσουν κάνα φράγκο, μέχρι να γεράσουν και να τις κλείσουν στα γεροκομεία, ώστε να τους τρώνε και τη σύνταξη.

Για να μην τα πολυλογώ, γιατί έχουμε και δουλειές, η ρεπόρτερ πήρε σβάρνα την Αθήνα, την Κεφαλονιά και τη Μύκονο και δεν έμεινε δήμαρχος, κλητήρας, εστιάτορας γκαρσόνι και καθαρίστρια, που να μη μας διαβεβαιώσει πως ο κ. Γιακουμάτος δεν είναι αυτό που βλέπουμε εμείς, αλλά ακέραιος, ειλικρινής, ευθύς, δίκαιος, ευαίσθητος, γενναιόδωρος, ριζοσπάστης, αυθεντικός και διάφορα άλλα τέτοια που αν τα πετύχεις εσύ όλ' αυτά ποτέ μαζεμένα πάνω στον ίδιο άνθρωπο, εμένα να με χέσεις. Ο ράφτης του μας διαβεβαίωσε επίσης πως είναι δεξιός –ξέρετε που- και πως το σώμα του είναι πολύ ωραίο με αποτέλεσμα να μην μπορεί να τον κοιτάξει όταν ξεβρακώνεται για να δοκιμάσει κουστούμι, επειδή κολάζεται, και πως αν δεν ήταν πολιτικός και τρελός Κεφαλονίτης, θα μπορούσε να κάνει άνετα καριέρα σαν μοντέλο του Αρμάνι, όπως και ο Σωτήρης Κυργιάκος που τώρα παίζει στη Ρέιντζερς. Ο μακιγιέρ του, είπε πως το δέρμα του είναι φρέσκο και δεν χρειάζεται πολύ μέικ απ, με αποτέλεσμα να ζηλέψει η κ. Στάη που την τελευταία φορά που είδε τον εαυτό της στον καθρέφτη άβαφτο τον χαιρέτησε, ενώ την προτελευταία πήρε τηλέφωνο την αστυνομία γιατί νόμιζε πως είχαν μπει κλέφτες. Ο κομμωτής του κ. Γιακουμάτου μας διαβεβαίωσε πως δεν του βάφει τα μαλλιά, οπότε καταλάβαμε όλοι πως ο Μάκης παιδεύεται με τα χρωμοσαμπουάν μόνος του στο σπίτι.


Πίσω στο στούντιο ο Γεράσιμος κλήθηκε να απαντήσει στο αμείλικτο ερώτημα της κ. Στάη : «πώς εσύ, ένα παιδί του λαού έχεις σπίτι στη Μύκονο;». Ο κ. Γιακουμάτος αποκάλυψε πως είναι γυμνιστής και πως μόνο στη Μύκονο -που είδε τον Οδυσσέα με δίκανο- επιτρέπεται ο γυμνισμός, ενώ σε όλα τα άλλα νησιά στην πέφτουν οι παπάδες με τα εξαπτέρυγα για να σε πηδήσουν. Είπε επίσης πως τώρα πια δεν κάνει γυμνισμό στη Μύκονο –λυπάμαι κορίτσια ατυχήσατε- γιατί έχουν πλακώσει στο νησί όλοι οι ντινγκιντάνγκες, που μαζεύονται γύρω του για να τον θαυμάσουν και του την πέφτουν, και πως αυτός ήταν ο λόγος που οπλοφορούσε – για να κρατάει μακριά τους θαυμαστές. Ο κ. Γιακουμάτος ζήτησε από την κ. Στάη να γδυθούν και οι δυο τους στο στούντιο και να συνεχίσουν την εκπομπή γυμνοί, για να έρθουν πιο κοντά στο λαό. Η κ. Στάη του χάρισε ένα τάβλι και του αντιπρότεινε να παίξουν στριπ τάβλι και σε κάθε παρτίδα ο χαμένος να βγάζει κι ένα ρούχο. Ο κ. Γιακουμάτος δέχτηκε με χαρά κι αφού ανάγκασαν όλο το συνεργείο να τσιτσιδωθεί ξεκίνησαν με πόρτες. Σε λίγο είχαν μείνει και οι δυο σχεδόν γυμνοί, αλλά η κ. Στάη δεν μπορούσε να βρει κλειδαρά για να ξεκλειδώσει τη ζώνη αγνότητας, οπότε και ο κ. Γιακουμάτος αρνιόταν να βγάλει το σπασουάρ του. Οι εικονολήπτες είχαν παρατήσει τις κάμερες μη αντέχοντας άλλο να βλέπουν το θεϊκό κορμί του Γεράσιμου που κολάζει και παπά (μόνο παπά κολάζει), ενώ το γυμνό κορμί της κ. Στάη δεν σου δημιουργεί καμιά αίσθηση, γιατί ακόμα και τσίτσιδη να είναι, εσύ παγιδεύεσαι στα πανέμορφα μάτια της. Ντόρτιααα!

Home alone (η παιδική εργασία στην Ελλάδα)

Κυριακή πρωί και είμαι μόνος στο σπίτι. Ο μπαμπάς, η μαμά και τα 11 αδέλφια μου έχουν πάει εκδρομή στη Μύκονο, καλεσμένοι των γονιών της Μαριάντζελας. Η βίλα τους είναι κολλητά στη βίλα της Βάνας Μπάρμπα. Το καλοκαίρι, που είχα πάει κι εγώ, με είδε η κ. Μπάρμπα και με ρώτησε το όνομά μου.

«Πιτσιρίκος!», της είπα.
«Αχ, τι ωραίο όνομα! Από πού βγαίνει;», με ρώτησε.

Εγώ δεν ήξερα από πού βγαίνει –ακόμα δεν ξέρω – και για να βγω από τη δύσκολη θέση, την τσίμπησα στο στήθος.

«Τι έγινε μικρέ, ξετσουτσουνιάσαμε;», με ρώτησε γελώντας. Ούτε το «ξετσουτσουνιάσαμε» ήξερα τι σημαίνει, οπότε αποφάσισα να της πω την αλήθεια.

«Βάνα», της λέω, «σ’ αγαπώ
Μα ντρέπομαι να σου το πω
Τρελαίνομαι για σένα».
Από τη μέση μ’ άρπαξε, με φίλησε στο στόμα
Και μου ‘πε μ’ αναστεναγμό :
«Για της αγάπης τον καημό
Είσαι μικρός ακόμα».

Αυτά θυμάμαι τώρα που είμαι μόνος μου στην πολυτελέστατη μεζονέτα μας. Τα θυμάμαι κι υποφέρω. Και σας έχω θυμώσει. Αν δεν ήσασταν εσείς, εγώ τώρα θα ήμουν με την κυρία Βάνα στη Μύκονο. Έχω μεγαλώσει από το καλοκαίρι –πήρα τρεις πόντους -μπορεί να άλλαξε γνώμη. Αλλά ήρθατε εσείς στο ιστολόγιό μου κι αρχίσατε τα εγκώμια και τους πανηγυρικούς. Και δώσ’ του να στέλνετε μέιλ στους φίλους σας, κι αυτοί στους φίλους τους και έτσι πλάκωσαν οι ανιχνευτές ταλέντων, οι πολυεθνικές και οι διαπλεκόμενοι μεγαλοεκδότες. Κι από ανέμελος πιτσιρίκος έγινα η Βουγιουκλάκη στη «Μοντέρνα Σταχτοπούτα».

«Πιο γρήγορα! Πιο γρήγορα!»

Τέλος πάντων θα το πιω κι αυτό το πικρό ποτήρι. Θέλω να σας διατάξω αγαπητοί διαπλεκόμενοι μεγαλοεκδότες θαυμαστές μου, που τα περιοδικά σας και οι εφημερίδες σας, όσο να 'ναι έχουν πιάσει μια μούχλα, να επισκεφθείτε το ιστολόγιο της κυρίας Κουρούνας (επάνω δεξιά) και να την παρακαλέσετε ευγενικά να σας επιτρέψει να δημοσιεύσετε το εξόχως απολαυστικό κείμενό της «Πάνω απ' όλα η υγεία». Άντε γρήγορα και δεν θέλω τσιγγουνιές! Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας! Όποιος από εσάς προλάβει και πάρει τα δικαιώματα, να βάλει λεζάντα, «το κείμενο αυτό διαβάζεται ΜΟΝΟ στην τουαλέτα, με τα σώβρακα και τα στρινγκ κατεβασμένα».

Θέλω να καταγγείλω επίσης την παιδική εργασία και στέλνω αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε όλα τα παιδάκια του κόσμου, που αντί να παίζουν, ιδροκοπάνε για να κερδίσουν το μεροκάματο και να προικίσουν τις αδελφές τους, που έχουν μείνει στο ράφι.

Άντε γεια τώρα – ο πιτσιρίκος εργάζεται.

Υ.Γ. Ούτε το άρθρο του κυρίου Καθηγητή δεν πρόλαβα να διαβάσω. Ευτυχώς που τα άρθρα του είναι διαχρονικά –θα τα διαβάσω όταν πάρω σύνταξη.

Σας αρέσει ο Μπρους Λι κύριε Καθηγητά;;;

(Αγαπητοί αναγνώστες διακόπτω προσωρινά τη συγγραφή του αριστουργήματος «Οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα...» που θα ολοκληρωθεί το 2020. Ακολουθεί ένα εντελώς φανταστικό κείμενο. Έξυπνα παιδιά είστε, θα καταλάβετε.)

Τελικά κύριε Καθηγητά, ήταν λάθος να σας στέλνω τα κείμενά μου. Όχι, δεν με απογοητεύσατε με την κριτική σας. Ίσα-ίσα που τα λόγια σας ήταν πάντα εγκωμιαστικά και οι παροτρύνσεις σας μου έκαναν πολύ καλό. Φυσικά, τα ίδια και καλύτερα μου έγραφαν καμιά δεκαπενταριά ακόμα δημοσιογράφοι. Πλάκα είχε να γράφω κάτι και να το βλέπω στις εφημερίδες, αλλά το να με διαβάζουν 350 άτομα κάθε μέρα στο διαδίκτυο, όπου γράφω ό,τι γουστάρει η ψυχή μου, είναι ακόμα καλύτερο. Αφήστε που μερικές φορές βρισκόμαστε όλοι μαζί και κάνουμε όργια. Βέβαια για να πω και τη μαύρη αλήθεια, το να γράψω πέντε σελίδες με πολιτικά σατιρικά σχόλια δεν μου παίρνει πάνω από είκοσι λεπτά, οπότε και δεν το θεωρώ σημαντικό. Αυτό κύριε Καθηγητά δεν το καταλάβατε. Προφανώς θα γράφετε τα κείμενά σας με οκτώ εγκυκλοπαίδειες ανοικτές και τέσσερα κομπιούτερ να ψάχνουν, ενώ δεν αποκλείω να είστε και σε συνεχή τηλεφωνική σύνδεση με συναδέλφους σας στο εξωτερικό αλλά και στο διάστημα. Κι όλα αυτά γιατί κύριε Καθηγητά; Για ένα κείμενο σε μια εφημερίδα-κουτσουλομαζώχτρα που στη δίνουν δώρο αν αγοράσεις ένα DVD. Σας αρέσει ο Μπρους Λι κύριε Καθηγητά;

Κάθε Κυριακή δημοσιεύατε ένα κείμενο μου και ξαφνικά τώρα δεν σας αρέσουν τα κείμενά μου κύριε Καθηγητά; Ήταν καλύτερα μέχρι πριν δυο εβδομάδες; Θα αρρώστησαν. Περίεργο πάντως, γιατί τώρα μοιάζει να αρέσουν και σε όλους τους άλλους. Να τους μαλώσετε. Βέβαια αυτοί δεν έχουν το δικό σας λεπτό χιούμορ και τις σπουδαίες σας γνώσεις. Δεν ανήκουν στην κάστα των εκλεκτών. Δεν είδα να ενοχλείστε όταν η φίλη σας δημοσιογράφος δημοσίευσε το κείμενο (που είχα στείλει σε εσάς) γράφοντας ειρωνικά πως ο αναγνώστης που το στέλνει δεν θέλει να δημοσιευτεί το όνομά του. Πως έγινε αυτό κύριε Καθηγητά; Για την ίδια δεν απορώ. Την πρώτη φορά που της έστειλα κείμενά μου, δημοσίευσε τρία την επόμενη μέρα, αλλά βέβαια, ως σκατοκλέφτρα που είναι, οικειοποιήθηκε το ένα από αυτά. Το άσχημο βέβαια γι’ αυτήν είναι πως τα ίδια μέιλ έστελνα και σε 100 άλλους ανθρώπους, οπότε έγινε ρόμπα – όχι πως δεν ήταν ήδη δηλαδή. Αυτά διδάσκετε στους φοιτητές σας κύριε Καθηγητά;

Ώστε δεν θεωρείτε πως τα blog μπορούν να αντικαταστήσουν την έντυπη δημοσιογραφία; Ναι βέβαια, δεν έχουν DVD, κουπόνια κτλ, αλλά οπωσδήποτε δεν έχουν και αφεντικά που να τους δίνουν γραμμή τι θα γράψουν- εκτός μιας εξαίρεσης ίσως. Αλήθεια, γιατί ενώ δημοσιεύατε κάθε εβδομάδα ένα κείμενό μου ή ένα σχόλιο αποφεύγατε τα αρνητικά για τον George Papandreou που ήταν και τα πιο πετυχημένα; Δεν υπονοώ τίποτα –είμαι βέβαιος κύριε Καθηγητά, πως εσείς δεν υποκύψατε ποτέ στις πιέσεις και κρατήσατε πάντα αξιοπρεπή και περήφανη στάση, διαολοστέλνοντας όποιον θέλησε να σας πει τι θα γράψετε. «Κοινός τόπος» και «κοινότατο ύφος» λοιπόν τα κείμενα στα ιστολόγια που έχω στα links μου; Ναι, το ίδιο μου είπε κι ο Κούντερα. Εσάς ποιος σας ρώτησε όμως; Δεν φαντάζομαι να σας πειράζει που τους έστειλα το μέιλ σας που τους αφορά; Εγώ πάντως τους βρίσκω όλους εξαιρετικούς και προπάντων γνήσιους – μαζί με πολλούς άλλους βέβαια που θα προσθέσω σε πρώτη ευκαιρία. (Δεν κατάλαβα, εννοούσατε και τους αριστερούς δημοσιογράφους που έχω στα links; Δεν το διευκρινίσατε κύριε Καθηγητά –μάλλον θα ήταν κλειστή η εγκυκλοπαίδεια.)

Να μη γράφω πολλά γιατί το πολύ-πολύ μπορεί να με προσλάβει ο Κουρής για να του γεμίζω τις σελίδες; Τι έχει ο Κουρής κύριε Καθηγητά; Νομίζετε πως η εφημερίδα που γράφετε είναι καλύτερη από του Κουρή; Τι σας κάνει να το πιστεύετε αυτό; Η καλύτερη ταινία; Να προσπαθήσω να χτίσω το προφίλ μου στην αγορά; Έχω χεσμένο και το προφίλ και το ανφάς και την αγορά μαζί. Δεν είναι δυνατόν να έχω στα links «αυτόν τον απίθανο χοιροβοσκό»; Γιατί, τι έχει; Τόσα γουρούνια κυκλοφορούν, να μην έχουν κι ένα τσοπάνη; Δεν είναι δυνατόν να εκτιμάω τον «Στάθη Πώστονλένε της Ελευθεροτυπίας» ; Σταυρόπουλο τον λένε κύριε Καθηγητά και είναι συνάδελφός σας. Δεν είναι δυνατόν να του κοινοποιώ τα μέιλ μου; Γιατί κύριε Καθηγητά; Έπρεπε να σας ζητήσω την άδεια; Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, αλλά αν εκτιμάω έναν δημοσιογράφο, είναι αυτός. Αυτό δεν με έχει εμποδίσει να του γράψω απίστευτα άσχημα σχόλια για τα κείμενά του. Άλλος ο κόσμος ο δικός σας, της Π., του Μ. από του Στάθη και του Χοιροβοσκού; Τώρα που το λέτε, βλέπω κάτι απόκοσμο κι εξωγήινο αλλά μην σας προσβάλλω κιόλας.

Σας πειράζει ό,τι αγάπησα την Κάραλη και την Ακρίτα, όπως αγάπησα τον Καζαντζάκη και τον Μαρξ; Τον Νίκο και τον Κάρολο δεν τους πειράζει –τους ρώτησα. «Μια χαρά είναι τα κορίτσια», μου είπαν. Να κρατήσω χωριστούς διαύλους επικοινωνίας με όλους τους δημοσιογράφους με διαφορετικό όνομα; Που ζούμε κύριε Καθηγητά; Στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν; Θα γίνω πράκτορας της Κα-Γκε-Μπε για να στείλω ένα μέιλ; Θα λέω σύνθημα και παρασύνθημα; Μήπως να μεταμφιέζομαι και με περούκες; Περιμένω οδηγίες.

Θα μου είχε δώσει το βήμα η εφημερίδα σας και θα με είχε προσλάβει αν έκανα ό,τι μου είπατε; Και ποιος σας είπε πως εγώ θέλω να δουλέψω στην εφημερίδα σας; Από πού το βγάλατε αυτό το συμπέρασμα; Πάντως δεν σας το είπα ΠΟΤΕ εγώ. Κανείς δημοσιογράφος από τόσες εφημερίδες που έστελνα τα κείμενά μου δεν έβγαλε αυτό το συμπέρασμα. Εμένα δεν μου αρέσει να μου λένε τι θα γράφω κύριε Καθηγητά. Ίσως κρίνατε από τον εαυτό σας και τους φίλους σας. Δεν έχω ζητήσει ποτέ στη ζωή μου δουλειά –πάντα μου την πρόσφεραν και με παρακαλούσαν. Βέβαια με τόσους προσκυνημένους, οσφυοκάμπτες και σφουγγοκωλάριους γύρω σας, μπορεί να θεωρείτε πως είναι όλοι έτσι. Ε, δεν είναι! Ξέρω κι άλλους!

Κύριε Καθηγητά θεωρώ πως σας έχω κάνει ένα μεγάλο καλό αλλά μην αισθάνεστε υποχρεωμένος. Ποτέ δεν είναι αργά να κοιταχτείτε στον καθρέφτη – αν έχετε καθρέφτη. Αν θυμηθείτε τον εαυτό σας νέο, θα το εκτιμήσετε.

Αυτό το κείμενο, σας το αφιερώνω κύριε Καθηγητά. Το προκαλέσατε εξάλλου με την ανόητη συμπεριφορά σας. Το μέιλ που μου στείλατε το έχω κοινοποιήσει στους πάντες. Μέσω του εξευτελισμού και της ταπείνωσης θα εξαγνιστείτε. Έτσι θα μπορέσετε τώρα να νιώσετε με την ψυχή σας τα κείμενα του Χοιροβοσκού ο οποίος είναι θείος μου. Άντε, ραντεβού στην Τατιάνα!



Φίλοι αναγνώστες, οι δημοσιογράφοι των αστικών ημερησίων εφημερίδων -όχι όλοι βέβαια- δεν συμπαθούν καθόλου τους bloggers, γιατί τους βλέπουν σαν απειλή. Κάτι σαν ξένους μετανάστες δηλαδή, που εμείς τους αγαπάμε. Βέβαια οι εφημερίδες θέλουν τους bloggers, επειδή καταλαβαίνουν πως έχουν μουχλιάσει και χρειάζονται ανανέωση. Μια νέα εποχή αρχίζει. Blog them! Και προσοχή μάγκες μου, μη γίνετε ποτέ σαν κι αυτούς – κι αυτοί σχεδόν κανονικοί άνθρωποι ήταν κάποτε. Μην πιστέψετε ποτέ πως γίνατε κάτι σπουδαίο. Πάντα με την παραίτηση στην τσέπη να είστε. Για ένα κούτελο ζούμε.

Αν τώρα εξαφανιστεί το ιστολόγιό μου, το μέιλ μου κι εγώ μαζί, μην ανησυχείτε. Την έχω βρει την άκρη από καιρό. Τον αποχαιρετιστήριο λόγο να τον βγάλει η Κουρούνα που τα λέει ωραία. Αντί για στεφάνια, τα χρήματα να διατεθούν στον ΔΟΛ. Σας αγαπώ.


Το κείμενο αυτό γράφτηκε υπό τους ήχους του ζαμπέτειου άσματος:
«Δάσκαλε που δίδασκες και νόμους δεν εκράτεις»

Υ.Γ.1 Τελικά όντως, "οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα".
Υ.Γ.2 Εν τω μεταξύ οι επισκέψεις στο ιστολόγιό μου ξεπέρασαν τις 5.000. Ναι, είμαι χαρούμενος. Ευχαριστώ.
Υ.Γ.3 Αγαπητέ κύριε, που θέλετε να δημοσιεύσετε την ανοιχτή επιστολή μου προς τον κ. Καθηγητή στην εφημερίδα σας, νομίζω πως αυτό δεν είναι καλή ιδέα. Η εφημερίδα σας είναι "αντίπαλος" της δικής του και θα μοιάζει ύποπτο. Αξία θα είχε, να δουλεύατε στην ίδια εφημερίδα και να τη δημοσιεύατε. Γελάτε; Σε κάθε περίπτωση, κάντε ό,τι καταλαβαίνετε.

Ένα "όχι", ένας υδραυλικός και μια πισίνα

Το πάνελ

Η Έλλη Στάη στην εκπομπή της «Με τα μάτια που θέλεις», προσπάθησε να φωτίσει το γαλλικό «όχι» στο Ευρωσύνταγμα. Καλεσμένοι ήταν η κ. Διαμαντοπούλου, η κ. Μπακογιάννη-Κούβελα-Μητσοτάκη, ο κ. Λαφαζάνης, ο κ. Ζουράρις, ο κ. Τσουκαλάς και δυο δημοσιογράφοι, που αν και έλεγαν τα πιο σωστά, δεν τους άφηναν οι άλλοι να μιλήσουν, οπότε κι αυτοί έκοψαν πλευρό και πήραν έναν υπνάκο. Με δύναμη από το Παρίσι επενέβαινε στη συζήτηση ο κ. Πάγκαλος και ψύχραιμα από τις Βρυξέλλες ο κ. Μανόλης Μαυρομάτης που ανέλυσε τις επιπτώσεις που είχε το γαλλικό «όχι» στον κανονισμό του οφσάιντ. Η κ. Στάη διευκρίνισε πως στην εκπομπή ήταν καλεσμένη και η κ. Λιάνα Κανέλλη, ως εκπρόσωπος του ΚΚΕ, του Αγίου Πνεύματος και της Παναγιάς της Κανάλας, αλλά αρνήθηκε να παρευρεθεί, γιατί απαγορεύεται το κάπνισμα στο στούντιο και δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με ένα ναργιλέ και δυο τζούρες από την πίπα της Ειρήνης.

Το ρεπορτάζ

Η εκπομπή ξεκίνησε με ένα συνταρακτικό ρεπορτάζ. Μια ρεπόρτερ της εκπομπής είχε πάρει τους δρόμους και ρωτούσε τους Αθηναίους τι είναι το ευρωσύνταγμα. Αυτοί ήξεραν τι είναι το ευρωσύνταγμα, αλλά δεν της έλεγαν και της είπαν πως αν έχει απορίες, να στρώσει τον κώλο της κάτω να κάτσει να διαβάσει τι είναι το ευρωσύνταγμα και να μην τα περιμένει όλα έτοιμα απ’ αυτούς. Κάποια στιγμή της έκλεψαν το πορτοφόλι που ήταν γεμάτο ευρώ, κι επειδή ήταν στο Σύνταγμα, άρχισε να φωνάζει πως της έκλεψαν το ευρωσύνταγμα, με αποτέλεσμα να της βάλουν ζουρλομανδύα και να την πάνε στο Δαφνί, στην πτέρυγα με τους ρεπόρτερ που είναι ασφυκτικά γεμάτη και πρέπει να γίνει κάτι επιτέλους, γιατί ολημερίς κοπανιούνται με τα μικρόφωνα και ενοχλούν τους τουρίστες που μπεκρουλιάζουν στην παρακείμενη γιορτή του κρασιού, που το κρασί ρέει δωρεάν και το κέφι είναι εξασφαλισμένο .

Απόψεις

Η κ. Μπακογιάννη-Κούβελα-Μητσοτάκη είπε πως της σηκώθηκε η τρίχα που κατέβηκαν μαζί οι αριστεροί και οι ακροδεξιοί στη Βαστίλλη και πως αν ήταν αυτή δήμαρχος του Παρισιού, θα έστελνε τους αριστερούς να πανηγυρίσουν στη Γιουροντίσνειλαντ και τους ακροδεξιούς στη γραμμή Μαζινό. Αυτό προκάλεσε την αντίδραση της κ. Διαμαντοπούλου που είπε πως το όλον ΠαΣοΚ πιστεύει στο σουηδικό μοντέλο, στο κόκκινο βιβλίο του Μάο και στην αποτρίχωση, αλλά διαπιστώνει ένα έλλειμμα ηγεσίας στην Ευρώπη και προτείνει να στείλουμε τον κ. Παπανδρέου στη Γαλλία για να προωθηθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Η θέση της κ. Διαμαντοπούλου έκανε έξαλλο τον κ. Ζουράρι που δήλωσε πως η καθ’ ημάς Ανατολή, το είναι και το φαίνεσθαι, το σημαίνον και το σημαινόμενο, τον οδήγησαν κάποτε να πει πως η φωνή του Νότη Σφακιανάκη μας ενώνει με το Βυζάντιο (την Κερκόπορτα θα εννoούσε). Θύμισε επίσης στους καλεσμένους πως αυτός το Μάη του ’68 ήταν στο Παρίσι μαζί με τον Σαρτρ, τον Γιωτόπουλο και τον Καζαντζίδη. Αυτό κομπλεξάρισε την κ. Διαμαντοπούλου, που το ’68 ήταν στην Κοζάνη και δούλευε στα καπνά, και είπε «τι Λοζάννη, τι Κοζάνη χιόνια η μιά και χιόνια η άλλη», προκαλώντας την αντίδραση του κ. Μαυρομάτη από τις Βρυξέλλες που ξεκαθάρισε πως ο Μπουντραγκένιο και ο Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από τον Πολωνό υδραυλικό. Αυτός ο Πολωνός υδραυλικός έπαιξε πολύ στη συζήτηση, γιατί οι πισίνες των καλεσμένων είχαν πλημμυρίσει και μόνο οι Πολωνοί υδραυλικοί ξέρουν από πισίνες, γιατί στην Πολωνία η πισίνα είναι υποχρεωτική σε κάθε δωμάτιο, όπως και η βότκα.

Έλληνες του εξωτερικού

Ο κ. Παγκαλος από το Παρίσι και με φόντο τον πύργο του Άιφελ, που δεν φαινόταν βέβαια γιατί τον έκρυβε το σφριγηλό κορμί του, προσπάθησε να εξηγήσει το «όχι» των γάλλων αγροτών που υπέφεραν φέτος από το δάκο, τη μουχρίτσα και την πιτυρίδα. Είπε επίσης πως αν ψήφιζαν οι Έλληνες, θα ψήφιζαν «ναι», γι’ αυτό καλύτερα που δεν ψήφισαν και γλιτώσαμε το νταβαντούρι κι όλο αυτό το «και καλά μας ενδιαφέρει το Ευρωσύνταγμα αλλά στην πραγματικότητα το έχουμε χεσμένο πατόκορφα και το θέμα είναι πότε ξεκινάει ο Μαζωνάκης, κι αν θα παντρευτεί η Άντζελα πριν γίνει τοτέμ». Είπε ακόμα πως ο Αστερίξ θα ήταν υπέρ του «ναι», ενώ ο Οβελίξ θα ψήφιζε «όχι», γιατί δεν θα ήθελε να μοιραστεί το γουρουνόπουλο με τον Πολωνό υδραυλικό, που πως και πότε βρέθηκε από την πισίνα της κ. Στάη στο Παρίσι, ο Θεός κι η ψυχή του! Ο κ. Πάγκαλος αναφέρθηκε ακόμα στο γεγονός πως οι Τούρκοι δεν μιλάνε γαλλικά, ενώ οι Άραβες μιλάνε γαλλικά, προαναγγέλλοντας ουσιαστικά τον νέο Αραβοτουρκικό πόλεμο που θα γίνει στα Ηλύσια Πεδία με τρόπαιο για τους νικητές μια μέρα με τον Αλέκο Αλαβάνο στη χωματερή των Άνω Λιοσίων. Στο σημείο αυτό γάλλοι αναρχικοί φοιτητές πήραν όμηρο τον κ. Πάγκαλο, επειδή ο φρουρός του πυροβόλησε μια μπεκάτσα και τον οδήγησαν δια της βίας σε ένα γαλλικό πατσατζίδικο, αφού προηγουμένως είχαν οδηγήσει εκεί τον κ. Βενιζέλο και τον κ. Βερελή. Ο κ. Μαυρομάτης από τις Βρυξέλλες καταδίκασε τη συμπεριφορά των «παιδιών» κι έδωσε τα προγνωστικά του για τον αγώνα Τουρκίας-Ελλάδας, που θα γίνει στο νέο γήπεδο της ΑΕΚ, το «Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης», χωρίς να αποκλείεται και το «Παίδων Αγλαΐα Κυριακού». Μετά εξαφανίστηκε από το πλάνο, γιατί οι Βέλγοι έκοψαν τη σύνδεση επειδή είναι νοικοκυραίοι ανθρώποι και πάνε για ύπνο πριν ξεκινήσουν οι τσόντες στο Alter.

Ο τσακωμός

Κάποια στιγμή η συζήτηση κόντεψε να εκραγεί, όταν η κ. Διαμαντοπούλου, που είναι πολύ αντρούτσω και δεν μασάει, ρώτησε τον κ. Λαφαζάνη, που αν δεν το ξέρετε είναι αριστερός, γιατί ο Συνασπισμός ψήφισε το Μάαστριχτ. Στο πάνελ έπεσε σιωπή γιατί κανείς δεν θυμόταν τι είναι αυτό το Μάαστριχτ ,αλλά ο κ. Λαφαζάνης, που είναι αριστερός όπως σας είπα, δεν κώλωσε και είπε : «Το ψηφίσαμε γιατί ήταν πρόεδρος η Δαμανάκη που μετά την πήρατε εσείς!». Οπωσδήποτε ήταν μια πληρωμένη απάντηση, αλλά είχε ως αποτέλεσμα η κ. Διαμαντοπούλου και η κ. Μπακογιάννη-Κούβελα-Μητσοτάκη να κάνουν κόμμα (όχι πως δεν είναι δηλαδή) , επειδή τις πιάσανε τα φεμινιστικά τους κι αποφάσισαν να υποστηρίξουν την κ. Δαμανάκη με την οποία έχουν τον ίδιο στιλίστα. Άρχισαν να κατηγορούν τον κ. Λαφαζάνη πως είναι φαλλοκράτης και να καίνε τα σουτιέν τους ουρλιάζοντας, με αποτέλεσμα να ξυπνήσουν οι δυο δημοσιογράφοι και να το βάλουν στα πόδια. Στη συζήτηση παρενέβη τηλεφωνικά ο κ. Κιμούλης, θεωρώντας πως θίγεται προσωπικά η υπόληψή του, επειδή ήταν σύζυγος της κ. Δαμανάκη, όταν ο Συνασπισμός ψήφισε το Μάαστριχτ φέρνοντας την ανθρωπότητα στα πρόθυρα ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο κ. Κιμούλης είπε ακόμα πως το καλοκαίρι ανεβάζει «Οιδίποδα Τύραννο» στην Επίδαυρο, με την αφεντιά του στο ρόλο του Οιδίποδα και τη συμμετοχή της Νόνικας Γαληνέα, του Γιώργου Νταλάρα και του Γιώργου Κοινούση. Είπε ακόμα πως στα καμαρίνια επικρατεί μια οικογενειακή ατμόσφαιρα και πως είναι όλοι σαν μια γροθιά, βάζοντας έτσι τέλος στις ατέρμονες συζητήσεις για το μαυρισμένο μάτι της Νόνικας. Η παράσταση θα ανέβει στην Επίδαυρο, στα Ίμια και στο Ρομέο, ενώ δεν αποκλείεται να πάει και στη Θεσσαλονίκη επειδή «τη ζητάει ο κόσμος». Εξάλλου, όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι το κοινό της Θεσσαλονίκης, σε ό,τι αφορά τον Οιδίποδα. Μην τα ξαναλέμε.

Beee NON!!!

Αγαπητοί Έλληνες, δεν αντέξαμε να σας χαρακτηρίζουν ως το «μαύρο πρόβατο» της ευρωζώνης κι εσείς να τσακώνεστε με τους Ιταλούς, για το ποιος από τους δυο σας είναι πιο μαύρος. Αυτός ήταν ο λόγος που ψηφίσαμε «όχι» στο δημοψήφισμα για το ευρωσύνταγμα – από αλτρουισμό. Τώρα είμαστε τρία τα μαύρα πρόβατα και σε λίγες μέρες μπορεί να γίνουμε τέσσερα, αν οι Ολλανδοί ψηφίσουν «όχι» στο ευρωσύνταγμα. Επειδή και η Κύπρος, όσο να ‘ναι φέρνει λίγο προς το μαύρο πίσσα κατράμι, μετά το περσινό «όχι» στο σχέδιο Ανάν, θα είμαστε πια πέντε τα μαύρα πρόβατα της Ευρώπης. Αν αρχίσουμε να απαυτώνουμε τα άσπρα πρόβατα, σε μερικά χρόνια θα είμαστε η πλειοψηφία.

Θέλουμε επίσης να καταγγείλουμε ως ρατσιστικό και εχθρικό προς τα ζώα το χαρακτηρισμό «μαύρο πρόβατο». Τι έχουν δηλαδή τα μαύρα πρόβατα; Μια χαρά πρόβατα είναι! Ακόμα δεν καταλαβαίνουμε πως το «ναι» σε κάνει συνειδητοποιημένο πολίτη και το «όχι» μαύρο πρόβατο.

Αγαπητοί Έλληνες, εμείς σε λίγες μέρες ίσως να γίνουμε ακόμα πιο μαύροι από εσάς, αφού θα κληθούμε να ψηφίσουμε για το χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας και είναι πολύ πιθανό να πούμε πάλι όχι. Αλλά ας μην σας ταλαιπωρούμε με θέματα, που εσείς έχετε λύσει πριν εκατό χρόνια.

Ο φίλος σας γαλλικός λαός

Fier d’être noir

Έτσι γαμάει ο Πειραιάς!

Στο στάδιο Καραϊσκάκη γιόρτασε φέτος τα γενέθλιά του ο Σωκράτης Κόκκαλης. Ο ευπατρίδης του ελληνικού ποδοσφαίρου συνδύασε τη γιορτή του με την απονομή του πρωταθλήματος στον Ολυμπιακό κι έτσι γλίτωσε τα τραπεζώματα. Ο κ. Κόκκαλης απέφυγε φέτος να καλέσει κόσμο και να γιορτάσει στο σπίτι, γιατί πέρσι τα παιδιά της Θύρας 7 θεώρησαν χαριτωμένο να δείξουν στους καλεσμένους τα τατουάζ με τον Τζιοβάνι που είχαν χτυπήσει στα κωλομέρια και να πηδήσουν ξεβράκωτα στην πισίνα, προκαλώντας την αποχώρηση της Γιάννας Αγγελοπούλου, της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ και της Στέλλας Μπεζεντάκου. Επίσης την ώρα που ο κ. Κόκκαλης έσβηνε τα κεράκια της τούρτας, τα παιδιά της θύρας 47 άρχισαν να μετράνε τα πουλιά τους και να διαγωνίζονται στο ποιος θα κατουρήσει πιο μακριά, με αποτέλεσμα τα παιδιά της θύρας 77 να ζηλέψουν και ν’ αρχίσουν να ρεύονται και να κλάνουν ομαδικά, προκαλώντας δυσφορία και λιποθυμίες ανάμεσα στους υψηλούς καλεσμένους.

Επί συνόλου 80 πρωταθλημάτων ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει 87, ενώ έχει κερδίσει και 75 κύπελλα σε 60 διοργανώσεις. Τη φετινή φιέστα απονομής του πρωταθλήματος στον Ολυμπιακό επιμελήθηκαν από κοινού ο θριαμβευτής των Ολυμπιακών Αγώνων Δημήτρης Παπαϊωάννου και ο Αττίλιο. Στην αρχή ανακρούστηκε ο ύμνος του Ολυμπιακού και ακολούθησαν ο Ύμνος στη Χαρά του Μπετόβεν, ο ύμνος του ΕΛΑΣ και το «Μαρία με τα κίτρινα». Αμέσως μετά ξεκίνησε η παρέλαση των αρμάτων. Πρώτα μπήκε το άρμα του Πολυτεχνείου και το άρμα του Βασιλιά Καρνάβαλου, για να ακολουθήσουν τα άρματα των διαιτητών που αδίκησαν τον Ολυμπιακό και που όπως καταλαβαίνετε ήταν άδεια. Μετά παρέλασαν τα άρματα με τους διαιτητές που ευνόησαν τον Ολυμπιακό και κρέμονταν σαν τα σταφύλια . Οι διαιτητές φορούσαν μαύρες κουκούλες που έρχονταν σε ταιριαστή αντίθεση με τις ερυθρόλευκες φανέλες τους κι αποθεώθηκαν από το πλήθος, που τους επευφημούσε με το σύνθημα «κοράκια κοράκια φέρτε μας σουβλάκια». Αμέσως μετά στα μάτριξ του σταδίου Καραϊσκάκη είδαμε το μαγνητοσκοπημένο ευχετήριο μήνυμα των οπαδών του ΠΑΟΚ που συνοψίζεται στα συνθήματα «Αθήνα γαμημένη, ο ΠΑΟΚ δεν πεθαίνει» και «Γαμιέται ο θρύλος κι ο Πειραιάς». Πολύ χειροκροτήθηκε και το εναλλακτικό μήνυμα των οπαδών του Άρη "Γαμιέται ο ΠΑΟΚ κι ο Πειραιάς".

Τότε εμφανίστηκε ο εορτάζων, ο κ. Σωκράτης Κόκκαλης, που επειδή είχε τρελά κέφια, φορούσε το φόρεμα που φορούσε η Έλενα Παπαρίζου, όταν κέρδισε τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, αλλά χωρίς το βρακί. Το πλήθος τον υποδέχτηκε με το σύνθημα "είσαι και θα είσαι ο πρωθυπουργός" (σ.σ. ευχαριστώ thas!). Ο κ. Κόκκαλης είπε πως αφιερώνει το πρωτάθλημα αυτό στον πατέρα του, τον γιατρό κι αγωνιστή Πέτρο Κόκκαλη, που επιβεβαιώνει την παροιμία πως «από ρόδο βγαίνει αγκάθι» και στη γιαγιά της Έλενας Παπαρίζου, που ήταν Ολυμπιακός Στοκχόλμης. Στο σημείο αυτό κάλεσε τους οπαδούς να ανάψουν τους μπάφους που υπήρχαν πάνω στα καθίσματά τους και να φτιάξουν ατμόσφαιρα. Τα τρίφυλλα άναψαν δημιουργώντας μια εορταστική ατμόσφαιρα και ξεκίνησε η παρουσίαση των παικτών.

Πρώτος βγήκε ο Τζιοβάνι και ο κ. Κόκκαλης είπε πως ο Τζιοβάνι είναι μεγάλο όνομα. Αυτό είναι αλήθεια γιατί ολόκληρο το όνομά του είναι Τζιοβάνι Σίλβα ντε Ολιβέιρα, που όπως και να το κάνεις είναι ένα μεγάλο όνομα. Ο Τζιοβάνι είπε πως είναι στενοχωρημένος που φεύγει από τον Ολυμπιακό και δεν θα ξεχάσει ποτέ αυτά τα 6 χρόνια, γιατί είναι ο μόνος ποδοσφαιριστής στον κόσμο που πληρωνόταν για να περπατάει και να στέκεται. Την αποχώρηση του Τζιοβάνι χαιρέτησαν ο Βραζιλιάνος Πρόεδρος Λούλα, ο Πάουλο Κοέλιο κι ο αρραβωνιαστικός της Αθηνάς Ρουσέλ, Ντόντα Αλβάρο. Μετά ο Τζιό τραγούδησε το «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί» και την πούλεψε για την πατρίδα του, όπου θα δουλέψει σαν πυρηνικός φυσικός εναλλάξ με πιστολάκι σε κομμωτήριο.

Οι οπαδοί του Ολυμπιακού είχαν αρχίσει να την ακούν κανονικά και το γήπεδο είχε ντουμανιάσει με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια φαντασμαγορική ατμόσφαιρα και όλοι να γελάνε σαν ζαβοί. Αποθέωσαν τον πρόεδρο της ΕΠΑΕ Αλέξανδρο Λυκουρέζο με τα συνθήματα «πουτάνας γιοι παναθηναϊκοί» και «έξω οι τσάτσοι του Βαρδινογιάννη»,ενώ δεν παρέλειψαν να αναφέρουν με λεπτομέρειες τι ακριβώς έκανε ο κ. Κόκκαλης στην κ. Λάσκαρη τη δεκαετία του '60, πριν δηλαδή την νυμφευθεί ο κ. Λυκουρέζος. Την αποθέωση γνώρισε και ο Ντούσαν Μπάγεβιτς που έγινε δεκτός με το σύνθημα «Ανδρέα ζεις εσύ μας οδηγείς». Ο Αντώνης Νικοπολίδης απέσπασε το ζεστό χειροκρότημα των οπαδών, αλλά ο 3χρονος γιος του δεν απέφυγε τις αποδοκιμασίες, επειδή γεννήθηκε όταν ο Αντώνης ήταν στον Παναθηναϊκό και τον λαό του Θρύλου δεν μπορείς να τον ξεγελάσεις. Από το πολύ ντουμάνι είχαν αρχίσει να την ακούν και οι παίκτες κι αυτό φάνηκε όταν πήρε το μικρόφωνο ο Γιαννάκης Οκκάς. Ο Κύπριος παίκτης του Ολυμπιακού αφιέρωσε το πρωτάθλημα στον πατέρα του που είναι ανάμεσα στους αγνοούμενους της τουρκικής εισβολής. Ο Γιαννάκης είπε πως όταν εμπήκαν οι Τούρκοι εις την Αμμόχωστον η μάμα του που ήτο ανύπανδρην επήγεν εις την Κερύνειαν για να εύρει τον παππούν του που είχεν γκόμεναν την γιαγιάν της Αννούλας Βίσση, αλλά έσπασεν ο υαλοθώρακας του αυτοκινήτου από μιαν τουρκικήν οβίδαν και εγέμισεν το αυτοκίνητον από χαλούμια και σεφταλιές. Από μιαν συστάδαν θάμνων επετάχθηκεν ο πατέρας του που ήταν φαντάρος κι έδωσεν στην μάμα του ένα σακουλάκιν με το σπέρμαν του λέγοντάς της να το καταψύξει εις την κατάψυξιν και αν δεν επιστρέψει από την μάχην του αεροδρομίου, να κάμει τεχνητήν γονιμοποίησιν για να φέρει στον κόσμον τον κεντρικόν επιθετικόν του Ολυμπιακού Πειραιώς. Ο κόσμος του Ολυμπιακού συγκινημένος άρχισε να τραγουδά το «Έτσι γαμάει ο Πειραιάς» εναλλάξ με το «Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα», ενώ ο Σωκράτης Κόκκαλης έπλεξε το εγκώμιο του Γιαννάκη Οκκά και του Κώστα Σημίτη. Πολύ συγκινητική ήταν επίσης η στιγμή που ο κόσμος του Ολυμπιακού αποχαιρέτησε τον αρχηγό της ομάδας Πρέντραγκ Τζόρτζεβις, ο οποίος την Δευτέρα πρόκειται να εκδοθεί στην Ολλανδία για να δικαστεί από το Διεθνές ποινικό δικαστήριο της Χάγης για τα εγκλήματα στην πρώην Γιουγκοσλαβία, επειδή το γκολ που πέτυχε το ’98 εναντίον της Γιουβέντους έγινε η αιτία να σκοτωθούν 8 Κοσσοβάρες τραβεστί, που βγήκαν στο δρόμο να πανηγυρίσουν, με αποτέλεσμα να πατήσουν μια νάρκη και να τις μαζεύουν απ’ τα καμπαναριά.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος, συνοδευόμενος από 20 παρδαλά αγόρια της εκκλησίας με επικεφαλής τον Σεραφείμ Κουλουσούσα, ευλόγησε το φετινό νταμπλ αλλά και τα πέντε επόμενα. Ο λόγος του προβλημάτισε τους οπαδούς, αφού ο κ. Καλλίνικος είπε πως το γήπεδο του Ολυμπιακού δεν είναι δυνατόν να ονομάζεται «Καραϊσκάκη», από τη στιγμή που όλοι γνωρίζουμε πως ο Καραϊσκάκης ήταν ένας ιδιόρρυθμος άντρας με πολύ εκκεντρικό ντύσιμο, που συνήθιζε να φοράει λευκές πλισέ φούστες τις οποίες συνόδευε με ομόχρωμο κολάν, ενώ πολλές φορές δεν φορούσε τίποτα κάτω από τη φούστα και επιδείκνυε τα αχαμνά του στους Τούρκους. (Να σας ενημερώσω εδώ, για να μαθαίνουν και οι μεγαλύτεροι, πως στον Καραϊσκάκη αποδίδεται η φράση «τώρα κλάστε μου τ’ αρχίδια». Την είπε στους Τούρκους σηκώνοντας τη φουστανέλα του. Ως πραγματικός πιστός, ήταν εξαιρετικά βλάσφημος και είναι κρίμα που η ωραία αυτή πραγματική ιστορία δεν θα διδαχτεί ποτέ στα ελληνικά σχολεία, με αποτέλεσμα τα παιδιά αλλά και οι μεγαλύτεροι να συνεχίσουν να πιστεύουν πως οι αγωνιστές του ’21 ήταν κάδρα. Ευχαριστώ.)

Αμέσως μετά ο πρόεδρος του Ολυμπιακού παρουσίασε μέσα σε αποθέωση τα δυο νέα αποκτήματα του Ολυμπιακού, τον Πελέ και τον Μαραντόνα, που θα φοράνε και οι δυο τη φανέλα με το νούμερο 10 και θα ενισχύσουν από τη νέα χρονιά την ομάδα του Ολυμπιακού. Επίσης ο πρόεδρος του Ολυμπιακού παρουσίασε τη Νατάσα Παζαΐτη που θα είναι από εδώ και πέρα επικεφαλής του ιατρικού τιμ του Ολυμπιακού προσθέτοντας έξτρα δύναμη στην ερυθρόλευκη μηχανή. Ο κ. Κόκκαλης χαιρέτισε επίσης την άρση της μονιμότητας στον ΟΤΕ και ζήτησε η άρση της μονιμότητας να επεκταθεί στον στρατό αλλά και στα σώματα ασφαλείας. Ο Σάββας Θεοδωρίδης αποκάλυψε δακρυσμένος πως η Νατάσα Θεοδωρίδου είναι κόρη του και πως είναι πολύ χαρούμενος, γιατί τώρα θα κάνει τσάμπα λίφτινγκ κι εγχείρηση αλλαγής φύλου στον γαμπρό του, τον Ανδρέα Φουστάνο, ώστε να μπορέσει να βάλει το κόκκινο φουστάνι εκείνο που τον κάνει να μοιάζει πυρκαγιά. Πενήντα χιλιάδες γλάροι με βαμμένα κόκκινα φτερά αφέθηκαν ελεύθεροι στον ουρανό του Πειραιά, δημιουργώντας τριάντα αεροπορικά ατυχήματα που έκαναν πολύ εφέ, αλλά και μικρές ανθρώπινες τραγωδίες, αφού κουτσούλισαν τον τόπο όλο, και η τελετή έκλεισε με τους παίκτες του Ολυμπιακού να κάνουν το γύρο του θριάμβου και να τηρούν την παράδοση, πετώντας στους οπαδούς κινέζικα προφυλακτικά που γίνονται σωσίβια.


Το κείμενο αυτό γράφτηκε με τη συνοδεία των κάτωθι ασμάτων :
Είναι κρύα τα σεντόνια - Άντζελα Δημητρίου
Υπάρχει άλλη - Μάρω Λύτρα
Chiculata - Γιώργος Ξανθιώτης
Που να φανταστώ - Ειρήνη Μερκούρη
Είσαι φοβερή - Γιώργος Μαζωνάκης
La ritournelle - Sebastien Tellier
(Είδα που το κάνουν διάφοροι ...ιστολόγοι και είπα να το κάνω κι εγώ. Βέβαια εγώ, όπως βλέπετε, ακούω καλύτερη μουσική. Το τελευταίο κομμάτι, το ...ξένο, αν δεν το έχετε, κατεβάστε το τώρα!)

ΠΑΥΛΕ ΠΑΡΕ ΘΕΣΗ! (η Γαλλία αγωνιά)

-Βρε Μαρία μου για τι πράγμα ψηφίζουν οι Γάλλοι την Κυριακή;
-Νομίζω πως έχουν τον τελικό του δικού τους «Fame Story».
-Τόσο πολύ άργησαν; Δεν ρωτάς τον Τάσο μήπως κάνουν δημοψήφισμα για τίποτ’ άλλο και δεν το ξέρουμε;
-Μισό.... Τάσο μου, γιατί ψηφίζουν οι Γάλλοι; Το ευρωσύνταγμα; Για το ευρωσύνταγμα ψηφίζουν Ντίνα μου.
-Τι είναι αυτό;
-Ξέρω ΄γω; Θα είναι κάνα σύνταγμα με ευρωπαίους στρατιώτες. Ξέρεις, ο κοινός ευρωπαϊκός στρατός. Δεν ρωτάς κι εσύ τον Μήτσο γιατί ο Τάσος παίζει «Στοίχημα» κι αν τον ενοχλήσω ξανά, θα με χέσει;
-Περίμενε...Μήτσο τι είναι αυτό το ευρωσύνταγμα που ψηφίζουν οι Γάλλοι; Μια ενιαία κοινοτική νομοθεσία με κοινό υπουργό Εξωτερικών για την Ευρώπη; Άκουσες Μαρία μου;
-Άκουσα. Εμείς δεν θα ψηφίσουμε;
-Εμείς ψηφίσαμε!
-Πότε;
-Το περασμένο Σάββατο! 94 % πήρε η Γιουροβίζιον, δεν το είδες; Ψηφίσαμε «ναι»!
-Καλά οι Γάλλοι δεν είδαν τη Γιουροβίζιον;
-Όχι, είχε πέσει ο δορυφόρος και δεν μπόρεσαν να ψηφίσουν με televoting. Γι΄ αυτό θα ψηφίσουν την Κυριακή. Τι λες να ψηφίσουν;
-Τι να σου πω; Αν είχαν δει τη Γιουροβίζιον μάλλον «όχι» θα ψήφιζαν, αλλά τώρα ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται.
-Μα διαβάζω στις εφημερίδες, πως οι αρθρογράφοι προτρέπουν τους Γάλλους να ψηφίσουν «ναι».
-Ξέρεις γαλλικά;
-Όχι καλέ, στις ελληνικές εφημερίδες το διάβασα!
-Διαβάζουν οι Γάλλοι ελληνικές εφημερίδες;
-Δεν το ξέρεις; Αν δεν διαβάσει τον Ριχάρδο Σωμερίτη ο μέσος Γάλλος κάθε πρωί, αρνείται να φάει το κρουασάν του! Αν δεν διαβάσει τον Πρετεντέρη για να πάρει γραμμή, δεν πάει στην τουαλέτα! Βέεεεβαια!
- Κι αυτοί τι λένε;
-Αυτοί είναι υπέρ του «ναι». Τώρα περιμένουν οι Γάλλοι να δουν τι θα γράψει ο Παύλος Τσίμας στο σαββατιάτικο άρθρο του στα «ΝΕΑ» και θα αποφασίσουν.
-Μετράει πολύ η γνώμη του Τσίμα;
-Πλάκα μου κάνεις; Όπως ακολουθούσαν οι κομμουνιστές τη γραμμή του Κόμματος επί Ζαχαριάδη, έτσι υπακούουν οι Γάλλοι στον Τσίμα!
-Μπράβο στους Γάλλους που μιλάνε κι ελληνικά. Τότε γιατί είδα τον Σημίτη στην τηλεόραση που πήγε και τους μίλησε στα γαλλικά; Γιατί δεν τους μίλησε ελληνικά;
-Μωρό μου, είτε ελληνικά τους μιλούσε ο Σημίτης, είτε γαλλικά κανείς δεν επρόκειτο να καταλάβει τίποτα. Γι΄ αυτό τα είπε στα γαλλικά για να είναι σίγουρος πως δεν θα τον καταλάβουμε ούτε εμείς!
-Κι ο Παπανδρέου όμως γαλλικά τους μίλησε. Γιατί;
-Για να τους τρομοκρατήσει! Σου λέει, αν δεν ψηφίσουμε «ναι», θα ‘ρχεται αυτός εδώ ο κουλός κάθε τρεις και λίγο και θα μας μιλάει γαλλικά με προφορά τεξανής αγελάδας σε κλιμακτήριο! Κάτσε να ψηφίσω «ναι» να γλιτώσω!
-Είχε ωραίο παράστημα όμως!
-Ναι, σαν κάπελας που φοράει κοστούμι επειδή παντρεύει την κόρη του ήταν – η άσπρη ποδιά του έλειπε! Αφού κάποια στιγμή που σηκώθηκε να πάει στην τουαλέτα, ένας Γάλλος σοσιαλιστής μπερδεύτηκε και του είπε : «Ε, γκαρσόν, πιάσε δυο μπύρες όπως θα ‘ρχεσαι!».
-Ο Καραμανλής γιατί δεν πήγε να πείσει τους Γάλλους να ψηφίσουν «ναι»;
-Κοίτα, το καλό μ’ αυτόν είναι πως ξέρει μέχρι που φτάνουν οι δυνάμεις του. Έχει αυτογνωσία. Γι’ αυτό προτίμησε να πάει να δώσει οδηγίες στον Μπους.
-Θα ψηφίσει κι ο Μπους στο γαλλικό δημοψήφισμα;
-Όχι. Πάντως και δέκα Ευρώπες να ψηφίσουν, στο τέλος θα γίνει αυτό που θέλει ο Μπους. Γιατί μου τηλεφώνησες όμως;
- Α ναι! Να σου πω βρε μωρό μου, άμα δείξω στη μοδίστρα σου το φόρεμα που φορούσε η Παπαρίζου στη Γιουροβίζιον, μπορεί να μου το φτιάξει;
-Oui!
-Θα μου πηγαίνει λες;
-Non!




(Θα ήθελα να κάνω μια αφιέρωση σε όσους μου ενέπνευσαν αυτόν τον διάλογο, αλλά η ευγενική μου ανατροφή και η φυσική μου συστολή δεν μου το επιτρέπουν. Αν κάποιοι ανάμεσα σε αυτές τις γραμμές αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους, ας μην με παρεξηγήσουν. Ούτως ή άλλως, όσοι διαβάζουν τακτικά αυτό εδώ το ιστολόγιο, γνωρίζουν πως είμαι εντελώς βλαμμένος.)

Θυμώνω, άρα υπάρχω

Δεν ξέρω αν το επεσήμανε κάποιος. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, στην διαθήκη του δήλωνε πως δεν επιθυμεί να ταφεί στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Πρώτη Σερρών, επειδή ο τόπος του δεν έχει ορίζοντα. Ο Χαρίλαος Φλωράκης θέλησε να ταφεί στον τόπο που γεννήθηκε, στο Παλιοζογλώπι, και συγκεκριμένα στον Aηλιά, για να έχει αγνάντιο. Και οι δυο είχαν εκφράσει στους δικούς τους την επιθυμία, οι τάφοι τους να είναι απλοί. Βίοι παράλληλοι κι αντίθετοι ταυτόχρονα, η επιθυμία για ορίζοντα και απλότητα, κοινή ως το τέλος.

«Ο άνθρωπος είναι ένας εκ γενετής θυμός», γράφει ο Γιώργος Χειμωνάς. Στα αρχαία ελληνικά, «θυμός» σημαίνει «ψυχή». Άρα θυμωμένος είναι ο ψυχωμένος. Θυμωμένοι γεννιόμαστε. Αργότερα κάποιοι από εμάς θα ξεθυμώσουν και κάποιοι θα θυμώσουν περισσότερο. Κάποιοι θα πεθάνουν θυμωμένοι. Σηκώνω την αριστερή μου γροθιά στον αέρα. Σηκώνεις το δεξί σου χέρι και κάνεις το σταυρό σου. Σταυρώνεις τα χέρια στο στήθος. Σηκώνω την αριστερή μου γροθιά.

Η ελληνική γλώσσα δεν σου επιτρέπει να πεις πως δεν κατάλαβες, πως δεν γνώριζες. «Εκμετάλλευση» σημαίνει πως παίρνουμε από το μετάλλευμα το μέταλλο. Το υπόλοιπο τι το κάνουμε; Το πετάμε. Ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο. Τον ξεζουμίζει, τον στύβει. Όταν δεν έχει κάτι πια να πάρει, τον πετάει. Θυμώνω. Δεν θα ξεθυμώσω όσο συμβαίνει αυτό. Θα πεθάνω θυμωμένος. Σηκώνω την αριστερή μου γροθιά.

Άδικο είναι το μη δίκαιο. Άνθρωπος χωρίς αίσθημα δικαίου είναι κτήνος. Ανθρωπότητα χωρίς Δικαιοσύνη είναι κόλαση. Πνίγομαι όταν αδικούμαι. Όταν αδικούνται οι άλλοι άνθρωποι πνίγομαι το ίδιο και πιο πολύ. Τότε είμαι Άνθρωπος. Ο άλλος άνθρωπος είμαι εγώ. Τα παιδιά πεινάνε και πεθαίνουν. Δεν είναι τα δικά μου όμως. Λάθος – είναι όλα παιδιά μου. Ή είναι όλα παιδιά μου ή δεν έχω παιδιά. Θυμώνω μαζί μου. Θυμώνω που δεν θυμώνω πολύ. Σηκώνω την αριστερή μου γροθιά.

«Μα ο σοσιαλισμός είναι ουτοπία». «Ουτοπία» είναι ο «μη τόπος». Είναι ο τόπος που δεν υπήρξε ποτέ. Κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν θα υπάρξει στο μέλλον. «Μα εμείς δεν θα ζούμε». Συγνώμη φίλε που ο κόσμος θα συνεχίζει να υπάρχει και χωρίς εμάς. Μην το παίρνεις προσωπικά. Αν σε ακούσω, θα έπρεπε ακόμα να είμαστε στα δέντρα και στις σπηλιές. Αν σε ακούσω, οι γυναίκες είναι ακόμα σκλάβες. Ουτοπία η βαρβαρότητα; Σιγά το δίλημμα! Σηκώνω την αριστερή μου γροθιά.

Δεν έχει νόημα να θυμώνουμε μέχρι τα είκοσι. Στα είκοσι όλοι θυμωμένοι είμαστε – είναι και οι ορμόνες στη μέση βλέπεις. Μετά συνειδητοποιούμε πλήρως την αδικία, την εκμετάλλευση, την απανθρωπιά. Τη νιώθουμε στο πετσί μας και στο πετσί των συνανθρώπων μας. Και συνειδητά θυμώνουμε ή συνειδητά αδιαφορούμε. Τότε έχει αξία ο θυμός – ο συνειδητός θυμός. Φεύγεις θυμωμένος. Σηκώνω την αριστερή μου γροθιά.

Καλή αντάμωση. Ας είναι ελαφρύς ο ουρανός που μας πλακώνει.